Janina Abramowska – Biografia

Janina Abramowska, ps. Anna Dąbrowska i J.K., w latach 1952–1968: Janina Kołtuniakowa (ur. 29 sierpnia 1933 w Ostrowi Mazowieckiej) – historyk literatury polskiej, literaturoznawca polski, teoretyk literatury, profesor doktor habilitowany. Urodziła się w rodzinie Józefa Abramowskiego, oficera Policji Państwowej, i Czesławy z domu Dąbrowskiej, nauczycielki. Przed i w czasie II wojny światowej mieszkała w Warszawie. Uczęszczała do szkoły powszechnej i na tajne komplety w klasztorze Franciszkanek Rodziny Marii w Warszawie. Po wojnie kontynuowała naukę w Gimnazjum Ogólnokształcącym w Dębnie Lubuskim (1945–1948). Maturę zdała w 1950 roku w Liceum Ogólnokształcącym w Drawsku Pomorskim. W 1951 roku podjęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Poznańskim. Po uzyskaniu w 1955 roku tytułu magistra, rozpoczęła pracę jako aspirant w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk. W IBL pracowała do roku 1958. Od 1961 roku do końca kariery pracowała w Katedrze Literatury Polskiej (po reorganizacji Instytut Filologii Polskiej) Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1962 roku obroniła pracę doktorską Odprawa posłów greckich Jana Kochanowskiego wobec tragedii renesansowej. Habilitowała się w 1974 roku na tym samym uniwersytecie rozprawą Ład i fortuna. O tragedii renesansowej w Polsce. W latach 1974–1977 i 1981–1984 była wicedyrektorem do spraw dydaktycznych Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza. Jest członkiem redakcji serii Komitetu Nauk o Literaturze Polskiej PAN „Rozprawy Literackie”. 23 sierpnia 1980 roku dołączyła do apelu 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikami. Redaguje serię „Czytani Dzisiaj” poznańskiej oficyny Bookservice. W roku 1990 uzyskała tytuł profesora oraz stanowisko profesora nadzwyczajnego i objęła funkcję kierownika Pracowni, a następnie Zakładu Poetyki Historycznej (do roku 2002). Na swoich seminariach wypromowała ok. 300 magistrów i 10 doktorów. W latach 80. i 90. była członkiem Komitetu Nauk o Literaturze Polskiej Polskiej Akademii Nauk, a od roku 1993 przez dwie kadencje także Rady Naukowej Instytutu Badań Literackich. W roku 1995 została mianowana profesorem zwyczajnym. Jest członkiem redakcji serii KNoLP „Rozprawy Literackie”. Była pomysłodawcą i redaktorem serii „Czytani dzisiaj” poznańskiej oficyny Rebis. Debiutowała w 1956 roku w „Widnokręgu” – dodatku do „Gazety Poznańskiej” nr 24 artykułem „Pojedynek dwóch epok. (Z dziejów kulturalnych Poznania)”. Jest autorką ok. 100 publikacji. Od 1952 do rozwodu w 1968 roku była żoną dziennikarza Jerzego Kołtuniaka. Mieszka w Poznaniu. Od roku 2003 na emeryturze.