Edmund Bogdanowicz – Biografia

Edmund Bogdanowicz urodził się w Warszawie 11 listopada 1857 roku. Przed przedwczesną śmiercią w wieku 53 lat opublikował wiele wierszy oraz liczne artykuły w czołowych polskich czasopismach. Pięć jego książek ukazało się za życia, pozostałe pośmiertnie. Jego poezja czerpała z rytmów polskich tańców, bogactwa natury oraz ukochanej polskiej wsi. Często odnosił się do Warszawy, miasta, w którym się wychował i spędził większość dorosłego życia. Bogdanowicz miał czwórkę synów z Marią Tymowską: Ernesta Józefa (1887-1889), Mariana Józefa (1888), Stanisława Feliksa (1891) i Jana Józefa (1894). Zmarł w Grodzisku Mazowieckim i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Najobszerniejsza biografia Bogdanowicza została opublikowana w jubileuszowym wydaniu Kuriera Warszawskiego, napisanym, gdy jeszcze żył. Zgodnie z Kurierem, ukończył gimnazjum w Warszawie, a następnie studiował matematykę na Politechnice w Dreźnie, a później na Uniwersytetach Warszawskim i Petersburskim. W Petersburgu pracował dla magazynu Kraj. Po przyjeździe do Warszawy w 1885 roku dołączył do Kuriera Warszawskiego, zajmując się rosyjską prasą i korespondencją regionalną. Publikował również cotygodniowe kolumny literackie zatytułowane 'Świstki', a także artykuły na temat edukacji. Opisuje się go jako matematyka, biologa oraz autora wielu popularnonaukowych artykułów, 'ale przede wszystkim jako poetę'. Zazwyczaj pisał poezję pod pseudonimem 'Bożydar' (synonim Bogdana) i artykuły naukowe pod pseudonimem 'Deodat'. Większość jego poezji publikowano w Kurierze, a jubileuszowe wydanie magazynu wymienia kilka dziesiątek dzieł (zarówno poezji, jak i esejów) napisanych w latach 1885-1896. Oprócz wkładów do Kuriera, Bogdanowicz był również sekretarzem redakcji. W swojej pracy czerpał z wiedzy o języku rosyjskim, niemieckim, łacinie i grece klasycznej.