Romuald Hube – Biografia

Romuald Hube (1803–wrzesień 1890) był polskim prawnikiem. Studiował w Warszawie, a następnie słuchał wykładów Savigny'ego, Hegla, Steffensa, Boeckha i Rittersa w Berlinie. W 1825 roku został wykładowcą ogólnej historii prawa na Uniwersytecie Warszawskim. W 1829 roku został profesorem prawa kanonicznego i karnego na tej uczelni. W wyniku Powstania Listopadowego w 1831 roku opuścił uniwersytet, a w 1832 roku został prokuratorem w sądach karnych województw mazowieckiego i kaliskiego. W następnym roku został wezwany do Petersburga jako członek Komisji Ustawodawczej dla Polski, w której pracował nad opublikowanym kodeksem karnym oraz Kodeksem Karnym dla Polski. Następnie został powołany do Rady Stanu, a w 1843 roku został stałym członkiem magistratu, a później członkiem najważniejszych legislatur Rosji. W 1846 roku towarzyszył hrabiemu Bludovowi w podróży do Rzymu, a w 1850 roku został mianowany tajnym radcą i senatorem Imperium. W 1857 roku został członkiem honorowym Petersburskiej Akademii. Hube opublikował Fragmenta Ulpiani (Warszawa 1826), Institutiones Gaji (Warszawa 1827), Lex Salica (1867) oraz napisał znany traktat: De furtis doctrina ex jure romano historice et dogmatice explicata. Wśród jego polskich prac znajdują się Ogólne zasady nauki prawa karnego (Warszawa 1830) oraz Prawo polskie w wieku XIII (Warszawa 1875). Był również głównym założycielem czasopisma prawniczego Themis polska oraz przekazał swojemu bratu Josephowi A Historical account of the Slavs' inheritance (Zupanski, Poznań, 1836)