Paul Hoyningen-Huene – Biografia

Paul Hoyningen-Huene, urodzony 31 lipca 1946 roku w Pfronten w Niemczech, jest niemieckim filozofem, który specjalizuje się w ogólnej filozofii nauki oraz etyce badań. Jest najbardziej znany z neo-kantowskiej interpretacji idei Thomasa S. Kuhna. Do 2014 roku zajmował katedrę filozofii teoretycznej, szczególnie filozofii nauki na Leibniz Universität Hannover oraz był dyrektorem Centrum Filozofii i Etyki Nauki. Hoyningen-Huene studiował fizykę oraz filozofię na Uniwersytecie Monachijskim, Imperial College of Science and Technology w Londynie oraz Uniwersytecie w Zurychu. Uzyskał stopień magistra fizyki teoretycznej na Uniwersytecie Monachijskim w 1971 roku oraz doktorat w tej samej dziedzinie na Uniwersytecie w Zurychu w 1975 roku. Pracował jako asystent u Hermanna Lübbe w Seminarium Filozoficznym Uniwersytetu w Zurychu. Uczył na Uniwersytetach w Zurychu i Bernie oraz na ETH Zurych. W latach 1984-1985 był stypendystą u Thomasa S. Kuhna na Wydziale Języków i Filozofii na MIT, a w latach 1987-1988 był starszym stypendystą w Centrum Filozofii Nauki w Pittsburghu. W latach 1990-1997 zajmował katedrę teorii podstawowej i historii nauk, szczególnie nauk ścisłych, na Uniwersytecie w Konstancji. W 1997 roku został dyrektorem założycielem Centrum Filozofii i Etyki Nauki na Uniwersytecie w Hanowerze. Jego prace koncentrują się na ogólnej filozofii nauki, szczególnie na pismach filozoficznych Thomasa S. Kuhna i Paula Feyerabenda oraz na problemie nieprzekładalności. W swojej wpływowej książce 'Reconstructing Scientific Revolutions: Thomas S. Kuhn's Philosophy of Science' przedstawia neo-kantowską rekonstrukcję filozofii nauki Kuhna. W dziedzinie etyki nauki zajmował się głównie pytaniami dotyczącymi odpowiedzialności naukowców i inżynierów