Erich Neumann – Biografia

Erich Neumann był niemieckim psychologiem analitycznym, który urodził się w Berlinie 23 stycznia 1905 roku. W 1927 roku uzyskał doktorat z filozofii na Uniwersytecie w Erlangen–Norymberdze, a następnie studiował medycynę na Uniwersytecie Berlińskim, gdzie w 1933 roku uzyskał pierwszy stopień w tej dziedzinie. W 1934 roku, aby uniknąć prześladowań ze strony nazistowskiego rządu, Neumann i jego żona Julie, oboje syjoniści, przeprowadzili się do Tel Awiwu. Przez wiele lat regularnie wracał do Zurychu, aby wygłaszać wykłady na corocznej konferencji Eranos w Instytucie C. G. Junga. Neumann był członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Psychologii Analitycznej oraz prezydentem Izraelskiego Stowarzyszenia Psychologów Analitycznych. Praktykował psychologię analityczną w Tel Awiwie aż do swojej śmierci w 1960 roku. Jego prace koncentrowały się na ewolucji świadomości, psychologii głębi oraz symbolice archetypowej. Najbardziej znany jest z rozwoju teorii osi ego-Self, która jest rozszerzeniem teorii indywidualizacji Carla Junga. Jego najważniejsze dzieła to "Początki i historia świadomości" (1949) oraz "Wielka Matka" (1955)