Maria Żmigrodzka – Biografia

Maria Żmigrodzka (ur. 4 listopada 1922 w Piotrkowie Trybunalskim, zm. 21 lutego 2000 w Warszawie) – polska historyk i krytyk literatury, prof. dr hab. nauk humanistycznych o specjalności historia literatury polskiej. Urodziła się w rodzinie Jerzego Michała Żmigrodzkiego, adwokata, majora Wojska Polskiego, i Zofii Marii z domu Majewskiej. Ukończyła w 1934 roku szkołę powszechną w Siedlcach. Edukację kontynuowała w Warszawie, gdzie uczęszczała do gimnazjum, a następnie liceum humanistycznego. Po wybuchu II wojny światowej, uczęszczała na tajne komplety licealne. W latach 1941–1944 studiowała polonistykę i prawo na tajnym Uniwersytecie Ziem Zachodnich w Warszawie. W czasie okupacji niemieckiej należała do Armii Krajowej, pełniąc funkcję kolporterki i członka patrolu dywersji. W marcu 1945 roku zamieszkała w Łodzi, gdzie pracowała w charakterze urzędnika w Państwowym Urzędzie Repatriacyjnym. W latach 1947–1953 była jednym z redaktorów tygodnika społeczno-politycznego „Wieś”, odpowiedzialna za dział krytyki literackiej. W 1948 roku ukończyła studia z filologii polskiej na Uniwersytecie Łódzkim uzyskując stopień magistra. Od 1948 roku była asystentką w Instytucie Badań Literackich PAN, od 1950 roku na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1954 roku kierowała Działem Historii Literatury Polskiej Epoki Romantyzmu w IBL PAN. W tym roku została także powołana na członka Komisji do spraw Naukowych i Ekspozycyjnych w Muzeum Adama Mickiewicza i Juliusza Słowackiego. W marcu 1956 roku Rada Naukowa IBL PAN w Warszawie nadała jej stopień naukowy kandydata nauk filologicznych na podstawie złożonych egzaminów i pracy pt. Estetyka Edwarda Dembowskiego. Od 1957 była zatrudniona na stanowisku docenta. W 1964 roku otrzymała tytuł profesora. W 1985 roku była promotorką pracy doktorskiej (później profesora) Jana Tomkowskiego. Była członkiem PZPR w latach 1949–1981 oraz I sekretarzem POP PZPR w Instytucie Badań Literackich PAN. Należała do Związku Literatów Polskich oraz Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. W krytyce literackiej szczególnie zajmowała się epoką pozytywizmu, także polskiego romantyzmu. Współpracowała z prof. Marią Janion. Zmarła w Warszawie, pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 277-4-22,23)