Zbigniew Lewicki – Biografia

Zbigniew Lewicki (ur. 27 października 1945 w Łodzi) – polski politolog, amerykanista, anglista, doktor habilitowany nauk humanistycznych, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego oraz Akademii Finansów i Biznesu Vistula. Ekspert i konsultant w dziedzinie stosunków polsko-amerykańskich oraz polityki Stanów Zjednoczonych USA. W latach 70. i 80. zajmował się badaniami nad literaturą i kulturą Stanów Zjednoczonych. W 1973 uzyskał na Wydziale Filologii Obcych Uniwersytetu Warszawskiego stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa na podstawie pracy pt. Aspekt czasu w reprezentatywnych utworach Jamesa Joyce’a i Williama Faulknera. W 1982 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa na Wydziale Neofilologii UW na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy Apocalipse and Entropy in American Literature. W 1991 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. Od lat 90. specjalizuje się w naukach o polityce i stosunkach międzynarodowych. Kierował Ośrodkiem Studiów Amerykańskich UW oraz pracował w Instytucie Ameryk i Europy UW. Był również pracownikiem Ośrodka Badań nad Tradycją Antyczną w Polsce i Europie Środkowowschodniej, a następnie Instytutu Badań Interdyscyplinarnych „Artes Liberales” na Uniwersytecie Warszawskim. Pracował również w Katedrze Amerykanistyki na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie; jest członkiem Rady Dyscypliny Naukowej Nauki o Polityce i Administracji UKSW. Był stypendystą American Council of Learned Societies, Woodrow Wilson International Center for Scholars, The Huntington Library i Winterthur Library. Wykładał na różnych uczelniach amerykańskich: Indiana University, Michigan State University, University of Oregon, Seneca College. W latach 80. był zaangażowany w działalność opozycyjną. Został aresztowany za ukrywanie Zbigniewa Bujaka, 10 sierpnia 1986 roku złożył przed kamerami Dziennika Telewizyjnego samokrytykę. W latach 1990–1991 był dyrektorem Biura Prezydenta m. st. Warszawy. Od 1990 do 1995 pełnił funkcję dyrektora Departamentu Ameryki Północnej i Południowej w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 1990 członek Komitetu Neofilologicznego Polskiej Akademii Nauk. Przewodniczący Rady Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych