Karol Ludwik Koniński – Biografia

Karol Ludwik Koniński (ur. 1 listopada 1891 we Lwowie, zm. 23 marca 1943 w Rudawie pod Krakowem) był publicystą, krytykiem literackim, prozaikiem oraz badaczem kultury ludowej. Urodził się w rodzinie nauczyciela szkół średnich. Do gimnazjum uczęszczał w Żydaczowie i Krakowie. W latach 1911–1915 studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie uczęszczał również na wykłady z historii filozofii i nauk ekonomicznych. Działał w Towarzystwie Szkoły Ludowej oraz w „Strzelcu”. W 1916 został powołany do armii austriackiej, jednak przed końcem I wojny światowej zwolniono go z powodu gruźlicy kręgosłupa. Od 1920 zajmował się publicystyką, przede wszystkim związaną z kulturą ludową. Publikował m.in. w czasopismach „Głos Narodu”, „Przegląd Warszawski”, „Myśl Narodowa”, „Przegląd Współczesny”, „Teatr Ludowy”, „Prosto z Mostu”, „Przegląd Powszechny”, „Zet”, „Ateneum”. W 1929 zamieszkał w Zakopanem z powodu pogarszającego się stanu zdrowia. W 1931 uzyskał stopień doktora na Uniwersytecie Lwowskim. Od lutego 1939 leczył się w sanatorium w Lanckoronie, skąd jesienią 1940 przeniósł się do Rudawy pod Krakowem. Został pochowany na miejscowym cmentarzu. Koniński był jednym z najciekawszych, dziś często zapominanych pisarzy dwudziestolecia międzywojennego. W swoich wypowiedziach kładł duży nacisk na etyczny wymiar kultury i sztuki. Jako krytyk literacki nawiązywał do założeń krytyki modernistycznej, zwłaszcza do pisarstwa Karola Irzykowskiego. Cenił zwłaszcza twórczość Jana Kasprowicza. Pozostawił po sobie intymny pamiętnik o charakterze religijnym, który po wojnie ukazał się w dwóch tomach: Nox atra i Ex labyrintho. W czasie wojny prowadził dziennik, w którym analizował przyczyny klęski wrześniowej 1939. Był także cenionym badaczem kultury ludowej, a w 1938 wydał fundamentalną antologię Pisarze ludowi