Józef Kallenbach – Biografia

Józef Henryk Kallenbach (24 listopada 1861 – 12 września 1929) był polskim historykiem literatury. Urodził się w Kamenets-Podolsky w gubernatorstwie podolskim w Imperium Rosyjskim. Był synem Henryka Kallenbacha, wydawcy pochodzącego z Rheinfelden w Szwajcarii. Kallenbach ukończył IV Publiczne Gimnazjum Męskie im. Jana Długosza we Lwowie, a następnie studiował filologię w Krakowie, Lipsku i Paryżu, uzyskując dyplom na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1884 roku. Po badaniach w Bazylei, Rzymie, Paryżu i Londynie, w 1889 roku został pierwszym profesorem języków i literatur słowiańskich na Uniwersytecie w Fryburgu. W 1904 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie został dyrektorem biblioteki majątku rodziny Krasińskich. W 1904 roku został profesorem historii literatury polskiej na Uniwersytecie Lwowskim, a w 1915 roku na Uniwersytecie Warszawskim. Ostatecznie w 1920 roku powrócił na Uniwersytet Jagielloński. Kallenbach był także członkiem Akademii Umiejętności oraz dyrektorem Muzeum i Biblioteki Czartoryskich w Krakowie. Wykładał o literaturze polskiej przedrozbiorowej i romantyzmie. W czasie pobytu we Lwowie badał twórczość trzech wieszczów literatury polskiej: Adama Mickiewicza, Zygmunta Krasińskiego i Juliusza Słowackiego. Niektóre z jego najważniejszych prac dotyczą literatury Starej Polski. Kallenbach był autorem prac w języku francuskim, w tym "Les humanistes polonais" (1891) oraz "Sigismond Krasiński et Henry Reeve d'après leur correspondance" (1902). Zmarł w Krakowie 12 września 1929 roku, w wieku 68 lat. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim, ponieważ uważał się za związany z Lwowem