Andrzej Potocki – Biografia

Andrzej Potocki (1630 – 30 sierpnia 1691) był polskim szlachcicem, magnatem, politykiem, generałem i dowódcą wojskowym. Pełnił wiele funkcji politycznych i wojskowych, a także skutecznie bronił wschodnich granic Rzeczypospolitej przed armiami osmańskimi, Kozakami i Tatarami. Był synem hetmana Stanisława 'Rewery' Potockiego. W 1660 roku został wielkim chorążym koronnym, a później wojewodą kijowskim (od 1668) i wojewodą krakowskim (od 1682). Wyróżnił się w bitwie pod Chocimiem, gdzie dowodził lewym skrzydłem armii królewskiej (1673). Po abdykacji Jana II Kazimierza w 1668 roku mocno wspierał kandydaturę cara Fiodora, co nie zyskało uznania innych szlachciców. Był członkiem konfederacji malcontentów w 1672 roku. Uczestniczył w bitwie pod Chocimiem w 1673 roku. Potocki był jednym z elektorów Jana III Sobieskiego, reprezentując prowincję kijowską w 1674 roku, chociaż sprzeciwiał się profrancuskiej i antybrandenburskiej polityce króla. W 1675 roku odpowiadał za pokonanie Tatarów w bitwie pod Kałuszem. W 1680 roku został gubernatorem Krakowa, a następnie krakowskim kasztelanem w 1682 roku. W 1683 roku, podczas wyprawy do Wiednia, Potocki został mianowany głównym dowódcą Rzeczypospolitej, gdy Sobieski był nieobecny. Skutecznie prowadził działania wojenne w południowo-wschodnich częściach kraju, znanych jako Podole, odzyskując dużą część ziemi (w tym Niemirów) z rąk Turków. W 1684 roku został mianowany hetmanem polnym koronnym. Później brał udział w nieudanych wyprawach przeciwko Mołdawii w 1685 roku. Był również starostą Halicza, Wyszogrodu, Leżajska, Śniatynia, Kołomyi, Mościsk i Medyki. Po jego śmierci w 1691 roku, Potocki został pochowany w Stanisławowie, gdzie założył nową katolicką kolegiatę. Jego szczątki zostały zbezczeszczone i wyrzucone z grobu podczas planowanej destrukcji kościoła przez ukraińskich komunistów po 1963 roku.