Jakob Wassermann – Biografia

Jakob Wassermann był niemieckim pisarzem i powieściopisarzem, urodzonym 10 marca 1873 roku w Fürth. Był synem kupca i w młodym wieku stracił matkę. W młodości wykazywał zainteresowanie literaturą, publikując różne teksty w małych gazetach. Po ukończeniu szkoły rozpoczął krótkotrwałą praktykę u biznesmena w Wiedniu. Służył w wojsku w Norymberdze, a następnie mieszkał w południowych Niemczech i Szwajcarii. W 1894 roku przeniósł się do Monachium, gdzie pracował jako sekretarz i redaktor w gazecie 'Simplicissimus'. W 1896 roku wydał swoją pierwszą powieść 'Melusine'. Od 1898 roku był krytykiem teatralnym w Wiedniu. W 1901 roku ożenił się z Julią Speyer, z którą rozwiódł się w 1915 roku, a trzy lata później poślubił Martę Karlweis. Po 1906 roku mieszkał na przemian w Wiedniu i Altaussee. W 1926 roku został wybrany do Pruskiej Akademii Sztuk, z której zrezygnował w 1933 roku, unikając w ten sposób wydalenia przez nazistów. W tym samym roku jego książki zostały zakazane w Niemczech z powodu jego żydowskiego pochodzenia. Zmarł 1 stycznia 1934 roku w Altaussee na zawał serca. Do jego najważniejszych dzieł należą powieść 'Der Fall Maurizius' (1928) oraz autobiografia 'Mein Weg als Deutscher und Jude' (1921), w której omawia napiętą relację między swoją niemiecką a żydowską tożsamością.