Jerzy Harasymowicz – Biografia

Jerzy Harasymowicz-Broniuszyc (ur. 24 lipca 1933 w Puławach, zm. 21 sierpnia 1999 w Krakowie) był polskim poetą, założycielem grup poetyckich Muszyna i Barbarus. Pochodził z rodziny o mieszanych korzeniach łemkowskich i polsko-niemieckich. Należał do pokolenia 'Współczesność', debiutując w 1953 roku w tygodniku 'Życie Literackie'. Jego wiersze znalazły się w 1955 roku w światowej premierze pięciu poetów, obok Mirona Białoszewskiego, Zbigniewa Herberta, Stanisława Czycz i Bohdana Drozdowskiego. Jego pierwszy tom poezji 'Cuda' ukazał się w 1956 roku. Harasymowicz był inicjatorem i opiekunem kilku grup poetyckich: Muszyna (1957-1961), Barbarus (1967-1972) oraz Tylicz (1969-1976). Zdobył liczne nagrody, w tym Nagrodę im. Stanisława Piętaka (1967) oraz Nagrodę Fundacji Kościelskich (1971). Jego twórczość charakteryzowała się 'przesycenie' opisami, co sprawiało, że stworzone przez niego mitologie były niezwykle szczegółowe. Interesował się kulturą Łemków oraz kulturą słowiańsko-chrześcijańską, do której często nawiązywał w swoich utworach. Po jego śmierci pozostało ponad 40 tomów poezji oraz liczne wiersze i bajki dla dzieci, które sprzedały się w liczbie ponad 700 000 egzemplarzy.