Ada Gobetti – Biografia

Ada Gobetti (później Marchesini; z domu Prospero; 14 lipca 1902 – 14 marca 1968) była włoską nauczycielką, dziennikarką i liderką antyfaszystowską. Wraz z mężem Piero Gobetti przyczyniła się do kilku antyfaszystowskich czasopism, w tym La Rivoluzione Liberale, które zostało stłumione w 1925 roku przez dyktaturę faszystowską. Jej mąż został pobity przez faszystowskie bojówki i zmuszony do wyjazdu na wygnanie do Paryża, gdzie zmarł na zapalenie oskrzeli w 1926 roku. Benedetto Croce zachęcił ją do wznowienia pracy. Od 1928 roku uczyła języka angielskiego i literatury oraz tłumaczyła teksty angielskie. W 1937 roku poślubiła Ettore Marchesini. Pomagała w Biennio Rosso, rozpoczętym w Giustizia e Libertà i współzałożyła Partito d'Azione. Podczas wojny Gobetti prowadziła dziennik, który mógłby spowodować jej śmierć. Aby go zaszyfrować, pisała go po angielsku. To stanowiło podstawę jej biografii. Utrzymywała bezpieczne domy podczas wojny. Była liderką włoskiego ruchu oporu i współzałożyła żeńską grupę partigiane, Gruppi di difesa della donna. Po zakończeniu wojny CLN mianował ją wiceburmistrzem Turynu. W 1945 roku współzałożyła Międzynarodową Federację Demokratycznych Kobiet. W 1946 roku przegrała wybory na wiceburmistrza. Skierowała swoją energię na rozwój dzieci i przetłumaczyła 26 listów, które miały być wysyłane do rodziców po raz pierwszy, oparte na filozofii Benjamina Spocka, napisanych przez dr Loyda Rowlanda i opublikowanych przez Louisiana Society for Mental Health. Gobetti chciała, aby dzieci były wychowywane inaczej niż pod rządami włoskich faszystów. W latach 50. przyczyniła się do wielu lewicowych i pedagogicznych publikacji, w tym L'Unità, Paese Sera i Educazione Democratica. W 1956 roku dołączyła do Włoskiej Partii Komunistycznej. Zmarła w 1968 roku po życiu poświęconym demokracji i prawom kobiet. 2 października 1978 roku pośmiertnie otrzymała Srebrny Medal Wojskowej Waleczności za swoją rolę w ruchu oporu antyfaszystowskiego.