Antoni Furdal – Biografia

Antoni Furdal (ur. 22 maja 1928 w Rososzy pod Garwolinem, zm. 8 czerwca 2019) był polskim językoznawcą, polonistą i slawistą. W latach 1948–1952 studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim filologię polską i słowiańską, gdzie był uczniem Kazimierza Nitscha i Tadeusza Lehra-Spławińskiego. Habilitację uzyskał w 1965 roku na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie w 1973 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1981 roku profesorem zwyczajnym. Pracował w Zakładzie Językoznawstwa Polskiej Akademii Nauk w Krakowie oraz na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie od 1970 roku był kierownikiem Katedry Językoznawstwa Ogólnego. Od 1979 roku pracował także w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu. Dwukrotnie wyróżniony nagrodą resortową (w 1978 i 1981 roku). Był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Jego prace naukowe koncentrowały się na dialektologii języka polskiego, stylistyce, semiotyce, słowiańskiej fonologii historycznej oraz teorii języka. Do ważniejszych publikacji Furdala należą: "Mazowieckie dyspalatalizacje spółgłosek wargowych miękkich" (1955), "Rozpad języka prasłowiańskiego w świetle rozwoju głosowego" (1961), "O przyczynach zmian głosowych w języku polskim" (1964), "Klasyfikacja odmian współczesnego języka polskiego" (1973), "Językoznawstwo otwarte" (1977) oraz powieść "Każdy ma swego młodszego brata" (1994).