Franciszek Bohomolec – Biografia

Franciszek Bohomolec, S.J. (29 stycznia 1720 – 24 kwietnia 1784) był polskim jezuitą, nauczycielem, pisarzem, poetą, satyrykiem, komentatorem społecznym, językoznawcą, tłumaczem, dramatopisarzem i reformator teatralnym. Był jednym z głównych dramatopisarzy polskiego oświecenia. Po rozwiązaniu Towarzystwa Jezusowego kontynuował swoją pracę, stając się redaktorem, wydawcą i drukarzem. Po ukończeniu studiów w Rzymie i święceniach kapłańskich w Wilnie, spędził dwa lata na studiach retorycznych w Rzymie. Bohomolec wrócił do Warszawy, aby uczyć. Oprócz nauczania poezji, zaczął adaptować komedie Carlo Goldoniego i Moliera do wystawienia przez swoich uczniów. Jego wczesne prace satyryzowały ignorancję i głupotę polskiej arystokracji. Jego późniejsze sztuki dotarły do szerszej publiczności. Wśród nich znajduje się "Małżeństwo z kalendarza" (1766), które kpi z ignorancji i przesądów, a także "Czary" (1775), które również satyryzuje przesądy. "Pan dobry" (1767) jest komentarzem społecznym na temat relacji między chłopami a szlachtą. Bohomolec był stałym bywalcem cotygodniowych obiadów króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Przez ostatnie 20 lat swojego życia Bohomolec redagował magazyn "Monitor", który w znacznym stopniu przyczynił się do oświecenia w Polsce. Był wzorowany na słynnych angielskich magazynach "The Tatler" i "The Spectator" i był jednym z pierwszych nowoczesnych periodyków w Polsce. Jego prace w łacinie obejmują studium polskiego języka potocznego. Znany anonimowy wiersz z jego czasów, zatytułowany "Kurdesz", skierowany do burmistrza Warszawy, najczęściej przypisywany jest jemu.