Ewa Felińska – Biografia

Ewa Felińska (z domu Wendorff) urodziła się 26 grudnia 1793 roku w Słucku, wschodniej Polsce. Jej rodzina była uważana za umiarkowanie zamożną, należącą do klasy średniej. Choć urodziła się w Imperium Rosyjskim, jej rodzina była kulturowo polska. Ewa wyszła za mąż za Gerarda Felińskiego (brata pisarza Alojzego Felińskiego) w wieku 18 lat, a ich małżeństwo zaowocowało szóstką dzieci, w tym Zygmuntem Szczęsny Felińskim, przyszłym arcybiskupem Warszawy. Po śmierci męża w 1833 roku, Felińska przeniosła się z rodziną do Kremeneca, gdzie miała nadzieję na lepsze możliwości edukacyjne dla dzieci. Zaangażowała się w rosnącą frakcję pro-niepodległościową w mieście, która dążyła do uzyskania niepodległości Polski od Imperium Rosyjskiego. Dzięki swojemu talentowi pisarskiego zdobyła ważną pozycję w organizacji, ostatecznie zostając sekretarzem grupy niepodległościowej. Jednak w 1839 roku grupa została rozbita przez rosyjskie władze, co doprowadziło do aresztowania Felińskiej, skazania i zesłania na Syberię. Po zesłaniu Felińska pozostała na Syberii, a w 1841 roku została przeniesiona do Saratowa. W czasie swojego pobytu w Syberii, Saratowie i innych miejscach w Rosji, napisała szereg wspomnień dokumentujących swoje doświadczenia. Publikowała również relacje z folkloru syberyjskiego i wołżańskiego. Dodatkowo napisała kilka powieści oraz artykuły do Encyklopedii Powszechnej Samuela Orgelbranda - pierwszej nowoczesnej polskiej encyklopedii. Zmarła w 1859 roku.