Henri-Benjamin Constant de Rebecque (25 października 1767 – 8 grudnia 1830) był szwajcarskim i francuskim myślicielem politycznym, aktywistą oraz pisarzem zajmującym się teorią polityczną i religią. Był zagorzałym republikaninem od 1795 roku, wspierał zamach stanu 18 Fruktidora (4 września 1797) oraz kolejny 18 Brumaire (9 listopada 1799). Stał się liderem opozycji liberalnej w 1800 roku, podczas Konsulatu. Po konflikcie z Napoleonem opuścił Francję, jednak w czasie Stu Dni poparł go, opracowując Kartę z 1815 roku. Po Restauracji Burbonów został wybrany do Izby Deputowanych w 1818 roku i pozostał w urzędzie aż do swojej śmierci w 1830 roku. Jako przewodniczący opozycji liberalnej, znany jako Indépendants, był jednym z najbardziej znanych mówców Izby, będąc zwolennikiem systemu parlamentarnego. Oprócz licznych esejów na tematy polityczne i religijne, Constant pisał również o miłości romantycznej. Jego autobiograficzny "Le Cahier rouge" (1807) opisuje jego miłość do Madame de Staël, a nowela "Adolphe" (1816) jest dobrym przykładem jego pracy na ten temat.