Upadek króla Artura
Opis
"Upadek króla Artura" J.R.R. Tolkiena jest dziełem niedokończonym, lecz nie znaczy to, że niedoskonałym - wprost przeciwnie. Sama fragmentaryczna forma nawiązuje do ducha romantyzmu - epoki, która nauczyła nas czytać opowieści urwane czy pokawałkowane. Tekst był na pewno ćwiczeniem w posługiwaniu się staroangielskim metrum epickich opowieści i legend (za jego oddanie po polsku należy się ukłon tłumaczkom), ale również stanowił zanurzenie się w żywioł pół-baśni, pół-historii, pełen patosu i tragizmu, w którym niewątpliwie ukształtował się późniejszy własny styl autora ,,Władcy Pierścieni".
W "Upadku króla Artura" Tolkien sięgnął śmiało po fundamentalne dla literatury angielskiej legendy arturiańskie, przeformułowując nieco ich wymowę w kierunku nieuchronnego katastrofizmu. W zachowanych urywkach znajdziemy opis zamorskiej wyprawy króla Artura do pogańskich krain czy bitwy morskiej po powrocie Artura do Brytanii, spotkamy także znane postaci: piękną Ginewrę, szlachetnego Lancelota i niegodziwego Mordreda. Kto chce uzupełnić fabułę - może sięgnąć do źródłowych "Opowieści Rycerzy Okrągłego Stołu" lub do pozostałych tekstów J.R.R. Tolkiena, choćby do ,,Silmarillionu".
Christopher Tolkien, syn sławnego pisarza, który został opiekunem jego literackiej spuścizny i pieczołowitym jej redaktorem, datuje powstanie "Upadku króla Artura" na początek lat trzydziestych XX wieku. Ostatecznie J.R.R. Tolkien porzucił pracę nad tekstem w 1937 roku, w roku wydania "Hobbita", z którego wykiełkowały dalsze, samorodne już Tolkienowskie światy.
W "Upadku króla Artura" Tolkien sięgnął śmiało po fundamentalne dla literatury angielskiej legendy arturiańskie, przeformułowując nieco ich wymowę w kierunku nieuchronnego katastrofizmu. W zachowanych urywkach znajdziemy opis zamorskiej wyprawy króla Artura do pogańskich krain czy bitwy morskiej po powrocie Artura do Brytanii, spotkamy także znane postaci: piękną Ginewrę, szlachetnego Lancelota i niegodziwego Mordreda. Kto chce uzupełnić fabułę - może sięgnąć do źródłowych "Opowieści Rycerzy Okrągłego Stołu" lub do pozostałych tekstów J.R.R. Tolkiena, choćby do ,,Silmarillionu".
Christopher Tolkien, syn sławnego pisarza, który został opiekunem jego literackiej spuścizny i pieczołowitym jej redaktorem, datuje powstanie "Upadku króla Artura" na początek lat trzydziestych XX wieku. Ostatecznie J.R.R. Tolkien porzucił pracę nad tekstem w 1937 roku, w roku wydania "Hobbita", z którego wykiełkowały dalsze, samorodne już Tolkienowskie światy.