Pucka

Pucka daje żywy obraz Polski lat 50. i 60. ukazany z myślą o czytelniku nie-polskim z perspektywy polskiej Żydówki - dziewczyny, a potem młodej kobiety, która w zakończeniu powieści z ciężkim sercem opuszcza kraj w 1969 roku. Powieść jest wielowarstwowym i wielowątkowym zapisem procesu dojrzewania pełnej dynamizmu i głodu życia tytułowej Pucki - jej wewnętrznych zmagań na tle trudnych relacji z matką wynikających z jednej strony z tragizmu wojennych losów ich obu, a z drugiej strony z prozy życia we wspólnym pokoju mieszkania dzielonego z inną rodziną; jej miłości i przyjaźni; jej szczenięcego poddania się komunistycznej indoktrynacji, a potem wyzwalania się z niej; jej dojrzewania do zaakceptowania podwójnej tożsamości przypieczętowanego konfrontacją z falą antysemityzmu końca lat 60. Z tła wszystkich tych zmagań wyłania się, jakby przy okazji, obraz stosunków polsko-żydowskich z majaczącym w tle, lecz nie wydobywanym przez autorkę w sposób zamierzony antysemityzmem i zaprzeczające mu, mocno podkreślane, rozliczne wątki pełnych ciepła i lojalności stosunków między ludźmi. Powieść oparta jest na motywach autobiograficznych. Wiele postaci to autentyczne, w niektórych przypadkach rozpoznawalne osoby i osobistości polskiego życia kulturalnego tamtych lat. Akcja toczy się w różnych miejscach Polski, ale przede wszystkim w Krakowie, wielkiej miłości bohaterki - i autorki.