Muza chrześcijańskiego Wschodu

Chrześcijaństwo wpisując się w nowe kultury przyjmuje również ich wyraz poetycki - w Odach Salomona czujemy kulturę Starego Testamentu, poezja św. Efrema tchnie duchem poezji semickiej, Prudencjusz wpisał się w formy rzymskiej liryki, Arakel z Bageszu przyjmie typowo wschodni motyw słowika i róży i nada mu treść chrześcijańską, a poezja etiopska idąca własnymi drogami stworzy nowe gatunki, jak wizerunek czy kenia, choć hermetyczna zwięzłość tych ostatnich dziwnie kojarzy się z wyszlifowanym epigramem aleksandryjskim - wiemy, jak ścisłe były związki Etiopii z Aleksandrią. [...] Czytając tę poezję, to obcą naszej wrażliwości, to dziwnie bliską, czujemy się oszołomieni jej świeżością, blaskiem i pięknem, które stanowią kształt wielkiej i głębokiej wiary poetów, walczących z ubóstwem słowa i formy, by wyrazić to, co jest dla nich najważniejsze - spotkanie z Bogiem. (ks. Marek Starowieyski)