Grzegorz VII - Wielcy Ludzie Kościoła

Większość z nas postać papieża Grzegorza VII kojarzy się przede wszystkim z Canossą, gdzie Henryk IV, król niemiecki, odbywszy trzydniową pokutę, musiał uznać wyższość władzy duchowej nad świecką. Rzeczywistość była jednak trochę inna. Konflikt z Henrykiem był tylko jedną z licznych batalii, które Grzegorz staczał w ciągu całego swego życia, walcząc o niezależność i wielkość Kościoła. Walcząc zresztą nie tylko z przeciwnikami zewnętrznymi Kościoła, ale i wewnątrz. Swoje cele określał wyraźnie: Kościół ma być rządzony centralnie i absolutnie przez swoją głowę. Musi być niezależny w pełni od władzy świeckiej, czemu przeszkadza symonia i świecka inwestytura, a także zawieranie małżeństw przez kler. Głębokie przekonanie o słuszności tych dążeń dodawało mu sił i bezwzględności w działaniu. I chociaż jako człowiek osobiście poniósł klęskę, zmuszony do odejścia, to w 5 wieku po jego samotnej śmierci w zapomnieniu Kościół docenił zasługi Grzegorza VII, kanonizując go w 1606 r.
Grzegorz VII, papież lat 1073-85. Walczył o to, by władcy nie mianowali biskupów, duchowni zachowywali celibat, a chrześcijaństwem nie kierował cesarz, lecz papież. By wyrugować cezaropapizm położył fundamenty pod papocezaryzm swych następców. Koszta i konsekwencje tej rewolucyjnej operacji były ogromne.