Deo gratias

Deo gratias można czytać na dwa sposoby: albo jako wykwintną prozę komiczną, przewrotną i zgrabną opowiastkę obyczajowo-psychologiczną, albo jako requiem dla przedsoborowej religii katolickiej, na której de facto nie zostaje suchej nitki. Oto i niespodziewana premia dla czytelnika w Polsce: kto chce lepiej poznać świat duchowy naszego dzisiejszego integryzmu, może dzięki tej książce wniknąć w zakamarki dusz jego liderów. Wyznania gorliwego sługi kościoła, a zarazem złodzieja okradającego puszki kościelne nawiązują do najlepszych wzorów francuskiej komedii obyczajowej, łącząc przy tym komizm z bogatym tłem obyczajowym i wnikliwą obserwacją godną najlepszych dokonań prozy psychologicznej. O autorze wiadomo zaledwie, że przyszedł na świat w roku 1926, że w 1961 wydał powieść Deo gratias, która zyskała nagrodę Prix International du premier roman i doczekała się przekładu na pięć języków, w tym polski (1964), czeski i niderlandzki, i że opublikował potem książki Un drôle de paroissien (Dziwny parafianin) oraz La Repentie (Pokutnica). Pozostaje więc sama proza, w której znać baczną lekturę Lochów Watykanu Gide'a, fascynację Paryżem, niezawodną kulturę słowa, tudzież pogląd, iż w życiu liczyć można wyłącznie na Boga i pieniądze. Gdyż wiara czyni cuda, a cuda czynią wiarę. I Bogu dzięki!