Strefa mroku

1984 rok, sam środek rządów Pinocheta, znikają setki ludzi, a dziesiątki tysięcy trafiają do więzień. Członek tajnej policji wchodzi do siedziby dysydenckiej gazety i spowiada się reporterce. Jego zdjęcie i tytuł z okładki - "Torturowałem" - dręczą narratorkę "Strefy mroku" przez całe dorosłe życie. Zanurzoną w popkulturowych odniesieniach "Strefą mroku" Nona Fernández udowadnia, że wciąż można powiedzieć coś nowego na temat zbrodniczych dyktatur XX wieku.
Z wprawą dokumentalistki wplata w fikcję literacką wspomnienia i reporterskie fragmenty, wykorzystując technikę rekonstrukcji zdarzeń, by stworzyć - jak ujął to Ariel Dorfman na łamach "New York Timesa" - "szalenie nowatorską powieść, która wnosi wiele do literatury nie tylko w Chile".