Pomazaniec. Kontynuacja i dyskusja o książce Mariana Grabowskiego

Dobra teologia naturalna jest niezbędna w każdej poważnej refleksji nad wiarą. Chroni ją przed dowolnością, zabobonem i werbalizmem, dostarcza wyostrzonych narzędzi myślenia. Uprawianie teologii naturalnej pokazuje wszak, że nie jest dobrym zwyczajem przenoszenie namysłu nad Bogiem w pozaracjonalną przestrzeń, do której dostęp jest albo zupełnie niemożliwy, albo możliwy tylko pod warunkiem zgody na istnienie nadprzyrodzonego objawienia.

Książka ta jest zjawiskiem niezwykłym - próbą wytyczania nowego kierunku badań filozoficznych nad zagadnieniami teologicznymi. Próbą na własny rachunek, z zastosowaniem własnych narzędzi, a w każdym razie narzędzi rodzinnego pochodzenia (Jan Paweł II). Takich prób w zalewie twórczości typu "coś u kogoś" bardzo, szczególnie w Polsce, brakuje. Projekt Grabowskiego został przez organizatorów wykładów Bocheńskiego skonfrontowany z krytycznym oglądem grupy badaczy o znakomitej renomie, pochodzących z rozmaitych ośrodków akademickich w Polsce. Tak szeroko zakrojone dyskusje nad polskimi propozycjami należą do rzadkości. Ta nie jest bynajmniej serią grzecznościowych opinii, ale namiętną walką żywiołów. Książka jest w związku z tym nie tylko akademickim przedsięwzięciem, ale także poruszającym wyrazem zmagania o filozoficznie i teologicznie zasadne rozumienie spraw dla chrześcijan najistotniejszych.
Dr hab. Michał Paluch OP