Polityka bezpieczeństwa sojuszu północnoatlantyckiego (NATO)

Praca składa się ze wstępu, czterech rozdziałów, zakończenia, bibliografii selektywnej i załączników. W rozdziale pierwszym dokonano analizy i oceny stanu wiedzy dotyczącej ewolucji polityki bezpieczeństwa Sojuszu Północnoatlantyckiego. Zostały w zanim zawarte aspekty tożsamości obronnej NATO postrzegane przez pryzmat zimnej wojny. Ponadto, przedstawiono w nim wpływ zmian sytuacji polityczno-militarnej po jej zakończeniu na politykę bezpieczeństwa transatlantyckiego oraz rozwój wymaganych zdolności Sojuszu, niezbędnych w procesie międzynarodowego zarządzania kryzysowego. Rozdział drugi ukazuje trudną sytuację, w jakiej znalazł się Sojusz najpierw XXI wieku. Dokonano w nim analizy i oceny wpływu zamachów terrorystycznych w Nowym Jorku i Waszyngtonie na zmniejszenie roli NATO. Przedstawiono w nim także znaczenie procesu rozszerzeniowego gwoli spójności Sojuszu przeciwnie zaś także determinanty zmian wewnątrz NATO i przebieg jego procesu transformacji. Z kolei, rozdział trzecia część dotyczy polityki nuklearnej NATO w XXI wieku. Zawarte w nim treści poświęcone są polityce nuklearnej Sojuszu w 2010 roku. Także, poddano w nim analizie wytyczne Waszyngtonu w kontekście przyszłej polityki nuklearnej i ich wpływ na nową koncepcję strategiczną Sojuszu. Ponadto, przedstawiono wybrane problemy dotyczące broni nuklearnej, tarczy antyrakietowej i rozszerzonego odstraszania. Ostatni rozdział czwarty stanowi, uzasadnioną rozważeniami w poprzednich rozdziałach, poszerzoną logiczną konkluzję dotyczącą nowej koncepcji strategicznej NATO, która została przyjęta przez szefów państw i rządów na szczycie w Lizbonie.