Pod Baranami. Ten szczęsny czas...
Opis
Leszek Długosz śpiewający poeta, w rzeczywistości artysta i twórca, spełniający się w ileż szerszym zakresie. Kompozytor, pianista, aktor, felietonista ("Czas Krakowski", "Rzeczpospolita", "Dziennik Polski"). Opublikował szereg zbiorów poezji i płyt autorskich, m. in. Z tego co jest, Dusza na ramieniu, Po głosach, po śladach. Jest autorem oraz wykonawcą programów radiowych i telewizyjnych: Literatura wg Długosza, Przyjemności niedzieli. Koncertuje na terenie całego kraju, występował w większości krajów europejskich, w Stanach Zjednoczonych, w Kanadzie, w Rosji, na Syberii.
Laureat Nagrody Miasta Krakowa, stypendysta Rządu Francuskiego, Mistrz Mowy Polskiej 2007. Przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
W okresie świetności "Piwnicy pod Baranami", w latach 60. i 70., jedna z najbardziej twórczych osobowości tego Zespołu. O książce tej mówi: "W mojej piwnicznej opowieści starałem się selekcjonować materię i włączać do niej przędziwo autentyczne. Więc to, czegom sam doświadczył. W czym brałem udział, co widziałem, słyszałem. Co opowiadano mi wtedy. Byłoby pięknie, gdyby Czytelnik, kończąc lekturę i zamykając okładkę tej książki, niczym drzwi za sobą, miał wrażenie, że znów tam był... Trafił tam jeszcze raz... I odzyskał, w rzeczywistości przecież nigdy nie zaistniały, ten jeszcze jeden wieczór w Piwnicy... Ach, na koniec gdyby jeszcze było i tak, że ożywione myśli i poruszone Jego serce - żeby znów w tamtą stronę, znów chciały tam biec.
Laureat Nagrody Miasta Krakowa, stypendysta Rządu Francuskiego, Mistrz Mowy Polskiej 2007. Przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
W okresie świetności "Piwnicy pod Baranami", w latach 60. i 70., jedna z najbardziej twórczych osobowości tego Zespołu. O książce tej mówi: "W mojej piwnicznej opowieści starałem się selekcjonować materię i włączać do niej przędziwo autentyczne. Więc to, czegom sam doświadczył. W czym brałem udział, co widziałem, słyszałem. Co opowiadano mi wtedy. Byłoby pięknie, gdyby Czytelnik, kończąc lekturę i zamykając okładkę tej książki, niczym drzwi za sobą, miał wrażenie, że znów tam był... Trafił tam jeszcze raz... I odzyskał, w rzeczywistości przecież nigdy nie zaistniały, ten jeszcze jeden wieczór w Piwnicy... Ach, na koniec gdyby jeszcze było i tak, że ożywione myśli i poruszone Jego serce - żeby znów w tamtą stronę, znów chciały tam biec.