Podstawowe problemy fenomenologii

"Podstawowe problemy fenomenologii" to jedno z najważniejszych dzieł Martina Heideggera (1889-1976), najwybitniejszego bodaj współczesnego niemieckiego filozofa. Było zamierzone jako kontynuacja jego głównego dzieła "Bycie i czas", opublikowanego w 1927 roku. "Podstawowe problemy..." pochodzą z tego samego okresu i stanowią też w pewnym sensie "powtórzenie" tamtej tematyki w przystępniejszej formie wykładu wygłoszonego w semestrze letnim w Marburgu. Jest to lektura niezbędna dla czytelnika zgłębiającego zwarte, czasem wprost lakoniczne wywody "Bycia i czasu". Heidegger kontynuuje tu budowę ontologii fundamentalnej jako podstawy wszelkiego badania filozoficznego, a w szczególności badań prowadzonych przez tradycyjną fenomenologię. Uderzająca jest naukowa orientacja autora, oczywiście nie w sensie którejś z nauk szczegółowych. Nieustannie podkreśla on, co wypowiada już sam tytuł wykładu, problemowy charakter filozofii i potrzebę rygorystycznego badania. Nie ma tu nic z tego, co dekadę później znajdą u Heideggera francuscy egzystencjaliści z ich specyficznym pojmowaniem egzystencji jako dziedziny absurdu i heroicznej wolności. Jego metafizyka (ontologia) jest na wskroś naukowa, nawet jeśli pod koniec życia będzie mówił o ratunku u (jakiegoś) Boga. "Podstawowe problemy..." to jedna z kanonicznych książek dających świadectwo prawdziwej historii współczesnej myśli.