Myśli o modlitwie. Z pism starców z Pustelni Optyńskiej

Prawosławny klasztor założony w XV wieku znany jako Pustynia Optina stał się w XIX w. ważnym ośrodkiem duchowym za sprawą świątobliwych mnichów, nazywanych Starcami z Optyny. Wśród nich byli ludzie prości, bez wykształcenia, ale i doskonale wykształceni arystokraci. Stali się oni duchowymi przewodnikami dla rzesz pielgrzymów zauroczonych ich sposobem życia i modlitwą. Ich nauczanie, jak się modlić było proste, przekonujące i było zakorzenione w wielowiekowej tradycji. Głosili, że modlitwa dzieli się na dwa etapy - pierwszy z nich stanowiła modlitwa ustna, drugi wyższy poziom określano jako modlitwę serca. Do klasztoru przybywali słynni rosyjscy pisarze m.in. Turgieniew, Tołstoj, Dostojewski. Ten ostatni uwiecznił nawet jednego z optyńskich mnichów - Ambrożego - w postaci starca Zosimy w "Braciach Karamazow". Niestety słynny klasztor stał się również świadkiem okrucieństw w latach 1939-1940 gdy władza bolszewicka osadziła w nim polskich oficerów, którzy następnie zostali rozstrzelani w Katyniu.Wybrane teksty doskonale wpisują się w kanon klasyki duchowości, a swoim klimatem nawiązują do Opowieści pielgrzyma autorstwa Arsenija Trojepolskiego.