Śladem zwierząt

Oto kolejna książka, którą Profesor Tadeusz Sławek pisze "po swojemu": bez tytułów rozdziałów, bez porządkujących "punktów" i "podpunktów", unikając definiowania i wyrokowania. Daje się prowadzić przeróżnym tekstom: drąży zdania z Brocha i Kafki, z Rilkego i Owena, z Szekspira i Camusa. Tytuł jego eseju filozoficznego, Śladem zwierząt. O dochodzeniu do siebie, wytycza kierunek refleksji. Zamiast "tropienia zwierząt" mowa jest o wędrówce ich "śladami" w poszukiwaniu istoty człowieczeństwa. Kto jednak szuka odpowiedzi na pytanie, kim jest człowiek, musi najpierw zmierzyć się z myślą o przemijaniu. Książka wskazuje na konieczność poszukiwań "reszty" człowieczeństwa tam, gdzie ludzie funkcjonują "jak maszyny", a życie staje się "towarem". Sławek dowodzi, że tylko poza sferą kultury i cywilizacji, godząc się ze swoją "zwierzęcością", w którą wpisana jest śmiertelność, możemy żyć i kochać prawdziwie "po ludzku".

Można powiedzieć, że esej O dochodzeniu do siebie to bajka zwierzęca au rebours. Każdy powinien sam zmierzyć się z jego kusząco migotliwym, dalekim od jednoznaczności przesłaniem. Trudno, żeby nie było ono podatne na różne interpretacje, skoro ambiwalentna jest przede wszystkim wiodąca fraza książki: "jak zwierzę". Wielokrotne zwroty sprawiają, że zmieniają się wyglądy rzeczy, a słowa nabierają nowych znaczeń.

Fragment recenzji prof. dr hab. Małgorzaty Grzegorzewskiej