Wychodząc z burz

"Wychodząc z burz" to tomik wyjątkowy. Autorka w sposób niezwykle ciekawy skupia się na takich wartościach jak miłość, cierpienie oraz przemijanie. Tworzy przy tym poetyckie neologizmy, odwołuje się do symboli dziedzictwa kultury światowej - motywów biblijnych, mitologicznych czy… twórczości Szopena. W całość tomiku wplecione są ekfrazy opisujące dzieła Vermeera i Gauguina. To lektura, w której każdy znajdzie coś dla siebie.


XLIII. EA HAERE IA OE? (DOKĄD IDZIESZ?)

I zdarzyło się piękno; w jasnym dniu, pod drzewem
Tańczą liście barwami - w sielskim uniesieniu.
Dziewczęta-kwiaty, ciepłe, siedzą w zamyśleniu,
Dojrzała cisza płynie pod szczęśliwym niebem.

Kobieta trzyma owoc i zmysłowym gestem
Swych dłoni i pokusą mocnego spojrzenia
- Z tą siłą zaczerpniętą z jednego korzenia -
Zaświadcza, chlubiąc się tym: "Oto drzewem jestem,

I kwiatem, i owocem, i trwającym bytem -
Tu, na tej ziemi, złotym słońcem rozśpiewanej,
Gdzie wonność się unosi błękitnym welonem,

Gdzie wszystko jest kolorem i rajskim zachwytem;
Praprzyczyną tęsknoty z nagła odczuwanej
I domem - dokąd pójdę, w którąkolwiek stronę!".