Werona. Miniprzewodnik. eBook

Miniprzewodnik Wydawnictwa Bezdroża opisujący najważniejsze atrakcje turystyczne miasta bądź regionu. Poznasz historię miejsca, przeczytasz opisy atrakcji turystycznych i (najważniejsze dla turysty) informacje praktyczne: co warto zobaczyć, gdzie szukać noclegu i jak dojechać w miejsce, którego nie można pominąć zwiedzając okolicę. Zapraszamy na wycieczkę!

Werona

Stolica prowincji liczy ponad 250 tys. mieszkańcoacute;w, położona jest malowniczo nad rzeką Adygą.

Warto zobaczyć

Centrum miasta stanowi Piazza Bragrave; (słowo pochodzi od longobardzkiego braida, co oznacza lsquo;rozległa roacute;wnina'), nieregularny plac, na ktoacute;ry wchodzi się (idąc od dworca) poprzez tzw. Portoni della Bragrave;, bramę w postaci dwoacute;ch wielkich łukoacute;w, stanowiącą niegdyś część muroacute;w miejskich, zbudowanych w XIV w. przez Giangaleazza Viscontiego. Tuż obok wznosi się pięciokątna wieża (Torre Pentagona) z tego samego okresu, a przy niej wejście do Museo Lapidario Maffeiano (wt.-nd.: 8.30-14.00; pn.: 13.45-19.30).

Na prawo od bramy ciągnie się sporych rozmiaroacute;w Palazzo della Gran Guardia, wybudowany w 1610 r. przez Domenica Curtoniego, ukończony jednak dopiero w XIX w. Drugi bok placu stanowi neoklasyczny Palazzo Barbieri. Rząd budynkoacute;w naprzeciwko niego, częściowo ozdobionych podcieniami, ciągnie się lekkim łukiem wzdłuż głoacute;wnego deptaku miasta, zwanego Liston.

Oczywiście pierwszą rzeczą, jaka rzuca się w oczy po wkroczeniu na piazza Bra, jest pochodząca z I w. n.e. ogromna Arena, być może najbardziej znany zabytek Werony i jeden z największych rzymskich amfiteatroacute;w, jakie zachowały się do naszych czasoacute;w.

Z piazza Bragrave;, poprzez via Mazzini dochodzi się do kolejnego istotnego punktu miasta, malowniczego piazza delle Erbe, na ktoacute;rym, wśroacute;d XIV-wiecznych i renesansowych budynkoacute;w odbywa się codziennie targ warzywny.

Z piazza delle Erbe poprzez łuk zwany Arco della Costa, ktoacute;ry zawdzięcza swoją nazwę wielkiej wielorybiej kości zawieszonej powyżej, przechodzi się na piazza dei Signori. Po prawej wznosi się tutaj Palazzo del Comune (zwany też della Ragione) budowany w XII-XVI w., z wewnętrznym dziedzińcem i znajdującymi się na nim XV-wiecznymi schodami oraz Torre dei Lamberti. Jest to jedyna prywatna wieża w Weronie. Jej budowę rozpoczęła w 1172 r. rodzina Lambertich.

Po drugiej stronie placu znajduje się wdzięczna, renesansowa Loggia del Consiglio, wybudowana między 1476 a 1493 r. Dalej znajdują się okazałe gotyckie grobowce członkoacute;w rodu della Scala, tzw. Arche Scaligere. Rozpościerają się nad nimi misternie zdobione baldachimy, a otacza je ogrodzenie z kutego żelaza, ktoacute;rego głoacute;wnym motywem jest drabina - herb rodu Scaligeri.

Niedaleko od piazza delle Erbe, przy via Cappello, mieści się tzw. dom Julii, czyli hipotetyczne domostwo Capulettich. Po wejściu na dziedziniec można oglądać balkon oraz posąg szekspirowskiej bohaterki. Nie jest to miejsce zbyt zachwycające ani pod względem historycznym, ani estetycznym, często jednak bywa odwiedzane przez zagranicznych turystoacute;w.

Nieopodal, na brzegu Adygi wznosi się największy kościoacute;ł w Weronie, Santa Anastasia. Jego budowę rozpoczęli dominikanie w 1290 r., lecz prace zakończono dopiero w 1481 r. Fasada pozostała ukończona tylko w połowie: jedynie jej dolną część ozdobiono marmurową okładziną. W trzynawowym wnętrzu przyciągają wzrok zwłaszcza figury tzw. gobbi czyli lsquo;garbusoacute;w', podtrzymujące kropielnice. Ponadto znajdują się tu freski Altichiera (w absydzie) i Pisanella (Św. Jerzy ruszający na ratunek dziewicy w kaplicy Giusti).

Idąc via Duomo, dociera się do romańskiej katedry (XII w.), położonej przy niewielkim, ale urokliwym placyku. Wewnątrz, na pierwszym ołtarzu po lewej, znajduje się jedyny w Weronie obraz Tycjana Wniebowzięcie.

Przechodząc przez most Garibaldiego na lewy brzeg Adygi i skręcając w prawo, dochodzi się do renesansowego kościoła San Giorgio in Braida, w ktoacute;rym podziwiać można m.in. Męczeństwo św. Jerzego Paola Veronesego. Nieopodal znajduje się jedyny z rzymskich mostoacute;w w Weronie, jaki dotrwał do naszych czasoacute;w, Ponte Pietra. Z jego pięciu łukoacute;w, najbliższy prawego brzegu odbudowany został w 1298 r. wraz z wieżą Torre di Guardia przez Alberta della Scala.

Dalej położony jest, oparty o zbocze wzgoacute;rza, rzymski teatr z I w. Powyżej niego, na wzgoacute;rzu, w dawnym klasztorze San Girolamo mieści się Museo Archeologico, a w nim brązy etruskie, greckie i rzymskie, mozaiki i szkła. Poza tym ze wzgoacute;rza rozciąga się piękny widok na miasto.

Nieco dalej znajduje się kościoacute;ł Santa Maria in Organo, wybudowany w 1481 r., interesujący szczegoacute;lnie ze względu na bogate, renesansowe dekoracje wnętrza, zwłaszcza przepiękne intarsjowany choacute;r w zakrystii, dzieło Fra' Giovanniego da Verona (XV-XVI w.). Obok znajduje się Palazzo Giusti, ktoacute;ry okalają XVIII-wieczne ogrody włoskie z cyprysową alejką. Nieco na południe, nad brzegiem Adygi wznosi się się Palazzo Pompei, wybudowany w 1531 r. według projektu Sammicheliego.

Nieopodal, na prawym brzegu Adygi znajduje się gotycki (XIII-XIV w.) kościoacute;ł San Fermo, jeden z najciekawszych w Weronie pod względem architektonicznym.

Nieco dalej na południe znajduje się tzw. groacute;b Julii (wt.-nd.: 8.30-19.30; pn.: 13.45-19.30). Według legendy to tutaj właśnie miały się rozegrać ostatnie sceny tragedii Szekspira, tutaj też pochowana miała być Julia Capuletti. XIII-wieczny budynek należał kiedyś do zakonu kapucynoacute;w, do dziś podziwiać można piękne krużganki oraz kryptę z rzekomym sarkofagiem szekspirowskiej bohaterki. Na ścianach umieszczone są freski, przeniesione tu niegdyś z kościołoacute;w i pałacoacute;w werońskich. Obecnie w budynku tym mieści się także pałac śluboacute;w, w ktoacute;rym nie tylko Włosi, ale także cudzoziemcy mogą wstąpić na nową drogę życia.

Ulica prowadząca od piazza delle Erbe, roacute;wnoległa do via Mazzini, to corso di Porta Corsari, kończąca się rzymską bramą, tzw. Porta dei Boacute;rsari (I w. p.n.e.), ktoacute;rej forma była poacute;źniej wielokrotnie naśladowana przez architektoacute;w renesansowych. Nazwa jej pochodzi od słowa bursarii oznaczającego rzymskich funkcjonariuszy pobierających cło przy wwozie towaroacute;w do miasta. Na architrawie do dziś widoczny jest napis z oacute;wczesną nazwą miasta: Colonia Augusta Verona.

Idąc dalej corso Cavour, mija się po lewej piękny XVI-wieczny Palazzo Bevilaqua, zaprojektowany przez Sammichelego, a następnie dociera do jednego z najbardziej imponujących zabytkoacute;w w Weronie,nbsp;zamku Castelvecchio (wt.-nd.: 8.30-19.30; pn.: 13.45-19.30; wstęp: 4 EUR, grupy i studenci: 3 EUR, od 14 do 18 lat: 1 EUR). Został on wybudowany w latach 1354-56 na życzenie Cangrandego II della Scala i o