Skandaliści PRL
Opis
Ciekawie napisana, wciągająca opowieść o ekscentrycznych artystach, którzy w epoce szarości "żyli szybko i barwnie, ginęli tragicznie". Wspomnienia o Hłasce, Broniewskim, Tyrmandzie, Frykowskim, Wojaczku, Himilsbachu i Maklakiewiczu. Skandaliści PRL szokowali romansami, awanturami i ekscesami po alkoholu. Władysław Broniewski niemal nigdy nie trzeźwiał i za nic miał przestrzeganie konwenansów. Hłasko bulwersował poglądami i zachowaniem. Wojciech Frykowski słynął z wystawnego życia i imprez. Brawura i zgorszenie były tu na porządku dziennym. Skandaliści PRL to obraz wybitnych postaci świata kultury - utalentowanych, wyjątkowych, a przy tym ekscentrycznych i szalonych. Wspaniała siódemka, którą zawsze będziemy pamiętać.
Dziennikarz Janusz Atlas nigdy nie zapomniał swojego pierwszego spotkania z Broniewskim. Miał zaledwie kilka lat, gdy razem z ojcem pojawił się w Domu Pracy Twórczej w Oborach i zobaczył, co Broniewski sądzi o świecie: "Przyjechaliśmy na miejsce w południe, było bardzo ciepło i świeciło słońce. Przed czworakami stało wielu dorosłych z ożywieniem coś komentujących. I wtedy ojciec podniósł mnie w górę i kazał patrzeć w wybrane okno na pierwszym piętrze. Pamiętam to okno, jak dziś, otwarte na oścież, wypełnione czymś, co wydało mi się... dużą pupą. "Tak jest! - przyklasnął tatuś. - Zapamiętaj synku, to jest pupa największego polskiego poety rewolucyjnego...". Tak było w istocie. Sterany przeciwnościami losu, śmiercią ukochanej córki i przymusowym pobytem w wariatkowie, sam Władysław Broniewski zdobył się na taki protest wobec świata i ludzi.
Dziennikarz Janusz Atlas nigdy nie zapomniał swojego pierwszego spotkania z Broniewskim. Miał zaledwie kilka lat, gdy razem z ojcem pojawił się w Domu Pracy Twórczej w Oborach i zobaczył, co Broniewski sądzi o świecie: "Przyjechaliśmy na miejsce w południe, było bardzo ciepło i świeciło słońce. Przed czworakami stało wielu dorosłych z ożywieniem coś komentujących. I wtedy ojciec podniósł mnie w górę i kazał patrzeć w wybrane okno na pierwszym piętrze. Pamiętam to okno, jak dziś, otwarte na oścież, wypełnione czymś, co wydało mi się... dużą pupą. "Tak jest! - przyklasnął tatuś. - Zapamiętaj synku, to jest pupa największego polskiego poety rewolucyjnego...". Tak było w istocie. Sterany przeciwnościami losu, śmiercią ukochanej córki i przymusowym pobytem w wariatkowie, sam Władysław Broniewski zdobył się na taki protest wobec świata i ludzi.