Niewypowiedziane

Tomik nieprzypadkowo nosi właśnie taki tytuł. Bo jak wyrazić uczucia, które są niewyrażalne? Jak skłonić je by się ujawniły w swych najgłębszych odcienach, blaskach i szarościach. Wiersze Żbikowskiej są nieustanną próbą ich definiowania, rekonstrukcji, wędrówką do ich żródeł. W sensie tematycznym te źródła stanową przeżycia podmiotu lirycznego i związane z nimi dramatyczne wydarzenia. Króluje miłość, ta intymna, do partnera, ale również macierzyńska i do bliźnich. Miłość jako przejaw dobra, bez którego trudno zbudować dom, opiekuńcze skrzydło matki, żony, ojca, męża czy relacje międzyludzkie.

W sensie artystycznym źródłami są udane i oryginalne odniesienia do najlepszych tradycji polskiej poezji. Żbikowska potrafi być romantyczna i sentymentalna, zmusza do namysłu i potrafi wzruszyć. Klasyczna forma jej utworów, brak egzaltacji, mimo przywoływania znanych od lat w poezji rekwizytów, pojęć, słów - kluczy, takich jak łzy, szeptczy księżyc - to zalety jej poezji. Ale to nie przypadek. Chaos wymusza harmonię, tak jak serce człowieka pragnie zaprowadzić ład i porządek.

Mądra i przenikająca aż do bólu liryka.