Głosy z ulicy
Opis
Światowa premiera nie publikowanej do tej pory, jednej z pierwszych powieści Dicka.
„Kafka piszący literaturę popularną, prorok.” – The New York Times
„Być może niektórym trudno będzie przyjąć do wiadomość fakt, że ten sam pisarz, który całkiem niedawno wdarł się do kanonu amerykańskiej literatury jako wizjoner i paranoidalny popowy surrealista, napisał również co najmniej pół dziesiątka realistycznych powieści proletariackich, dziejących się w Kaliforni lat pięćdziesiątych i przełomu sześćdziesiątych, z których najlepsze sytuują się gdzieś w obszarze pomiędzy Richardem Yatesem i Charlsem Willefordem. Ale lepiej przyjmijcie to do wiadomości.” – Jonathan Lethem
Głosy z ulicy nie należą do literatury science fiction, ale mieszczą się w nurcie amerykańskiej powieści realistycznej.
Jest rok 1950, Kalifornia. Stuart Hadley pracuje jako młody sprzedawca w sklepie RTVV. Hardley jest też młodym gniewnym – artystą, marzycielem, nieudacznikiem. Żyje życiem, które wielu uznałoby za przyjemne: miły dom, ładna żona, przyzwoita praca z perspektywami awansu, mimo to dręczy go poczucie niespełnienia; w jego życiu czegoś brakuje. Wewnętrzną pustkę próbuje wypełniać seksem i narkotykami, fanatyczną wiarą, ale żadna z tych rzeczy nie daje mu satysfakcji, co doprowadza go do szaleństwa. Tak zaczyna się opowieść o upadku Hadleya, jego melancholii, szaleństwie i późniejszym odkupieniu.
Publikacja ta uzupełnia kanon dzieł pisarza.
Philip K. Dick urodził się w Chicago, ale większość swego życia spędził w Kaliforni. Jest autorem czterdziestu czterech opublikowanych powieści i ponad stu dwudziestu opowiadań. Jego książka Człowiek z Wysokiego Zamku otrzymała w 1963 roku Nagrodę Hugo przyznawaną za książki science fiction. Płyńcie łzy moje, rzeczy policjant otrzymało Nagrodę Johna W. Cambella w 1974 roku. Książki Dicka otrzymały poza tym wiele licznych nagród tak w USA, jak za granicą. Wydawano je w dwudziestu pięciu krajach. Dziewięć utworów Dicka doczekało się ekranizacji, w tym książka Czy androidy śnią o elektrycznych owcach? (Blade Runner) i opowiadania „Przypomnimy to panu hurtowo” (Pamięć absolutna) oraz „Raport mniejszości”. Ostatnią z nich jest Przez ciemne zwierciadło. W 2007 roku na ekrany trafi dziesiąty filmoparty na opowiadaniu Dicka „Złoty człowiek”.
„Kafka piszący literaturę popularną, prorok.” – The New York Times
„Być może niektórym trudno będzie przyjąć do wiadomość fakt, że ten sam pisarz, który całkiem niedawno wdarł się do kanonu amerykańskiej literatury jako wizjoner i paranoidalny popowy surrealista, napisał również co najmniej pół dziesiątka realistycznych powieści proletariackich, dziejących się w Kaliforni lat pięćdziesiątych i przełomu sześćdziesiątych, z których najlepsze sytuują się gdzieś w obszarze pomiędzy Richardem Yatesem i Charlsem Willefordem. Ale lepiej przyjmijcie to do wiadomości.” – Jonathan Lethem
Głosy z ulicy nie należą do literatury science fiction, ale mieszczą się w nurcie amerykańskiej powieści realistycznej.
Jest rok 1950, Kalifornia. Stuart Hadley pracuje jako młody sprzedawca w sklepie RTVV. Hardley jest też młodym gniewnym – artystą, marzycielem, nieudacznikiem. Żyje życiem, które wielu uznałoby za przyjemne: miły dom, ładna żona, przyzwoita praca z perspektywami awansu, mimo to dręczy go poczucie niespełnienia; w jego życiu czegoś brakuje. Wewnętrzną pustkę próbuje wypełniać seksem i narkotykami, fanatyczną wiarą, ale żadna z tych rzeczy nie daje mu satysfakcji, co doprowadza go do szaleństwa. Tak zaczyna się opowieść o upadku Hadleya, jego melancholii, szaleństwie i późniejszym odkupieniu.
Publikacja ta uzupełnia kanon dzieł pisarza.
Philip K. Dick urodził się w Chicago, ale większość swego życia spędził w Kaliforni. Jest autorem czterdziestu czterech opublikowanych powieści i ponad stu dwudziestu opowiadań. Jego książka Człowiek z Wysokiego Zamku otrzymała w 1963 roku Nagrodę Hugo przyznawaną za książki science fiction. Płyńcie łzy moje, rzeczy policjant otrzymało Nagrodę Johna W. Cambella w 1974 roku. Książki Dicka otrzymały poza tym wiele licznych nagród tak w USA, jak za granicą. Wydawano je w dwudziestu pięciu krajach. Dziewięć utworów Dicka doczekało się ekranizacji, w tym książka Czy androidy śnią o elektrycznych owcach? (Blade Runner) i opowiadania „Przypomnimy to panu hurtowo” (Pamięć absolutna) oraz „Raport mniejszości”. Ostatnią z nich jest Przez ciemne zwierciadło. W 2007 roku na ekrany trafi dziesiąty filmoparty na opowiadaniu Dicka „Złoty człowiek”.