Eliksiry nauki

Wobec apokaliptycznych wizji upadku kultury pisma czy wiary w emancypacyjną moc sprawczą cyberprzestrzeni i "postępowych automatów" dzieło Hansa Magnusa Enzensbergera jawi się jako pochwała nierównoczesności. Tak oto poezja - niczym pierwiastek śladowy, a jednak coś niezbywalnego - pojawia się w historii nieoczekiwanie jak zając w centrum komputerowym. W życiodajnych "szwach" i spoinach tego, co ponowoczesne i anachroniczne, teraźniejsze i przeszłe, powtarza się to, czego nie przypuszczamy i nie oczekujemy. Te powroty przeszłości jako "groźba lub obietnica, tragedia lub farsa" są dla poety - bytu anachronicznego par excellence - jedyną prawomocną zasadą nadziei.