Cichociemna
Opis
Jedyna kobieta wśród cichociemnych - szkolonych na Zachodzie polskich żołnierzy zrzucanych na teren okupowanej Polski. Druga kobieta w Wojsku Polskim, która uzyskała stopień generała. Dwukrotnie odznaczona Orderem Virtuti Militari, pięciokrotnie Krzyżem Walecznych. Uhonorowana Orderem Orła Białego i tytułem Kustosza Pamięci Narodowej. Elżbieta Zawacka jeszcze za życia stała się legendą. Książka Cichociemna opowiada jej niezwykłe losy.
Elżbieta Zawacka bez reszty poświęciła się ojczyźnie i sprawom społecznym. We wrześniu 1939 r. brała udział w obronie Lwowa, a w listopadzie została zaprzysiężonym żołnierzem Służby Zwycięstwu Polski i rozpoczęła pracę w konspiracji. Pod pseudonimem "Zelma" organizowała struktury śląskiej SZP-ZWZ. Od grudnia 1940 r. jako "Zo" służyła w Wydziale Łączności Zagranicznej KG ZWZ. Wielokrotnie przekraczała granice, przewożąc rozkazy, raporty, pieniądze i przygotowując trasy dla innych kurierów - swoich podwładnych. Zasłynęła z misji do Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie w 1943 r., z której powróciła do Polski jako cichociemna. Brała udział w Powstaniu Warszawskim, a po kapitulacji odbudowywała zerwaną łączność Kraju z Rządem Londyńskim. Po II wojnie światowej krótko działała w antykomunistycznym Zrzeszeniu Wolność i Niezawisłość, a następnie podjęła pracę w szkole. We wrześniu 1951 r. została aresztowana przez Służbę Bezpieczeństwa i po procesie skazana na 10 lat więzienia za szkodliwą działalność na rzecz państwa polskiego. Na wolność wyszła w lutym 1955 r. Po wielomiesięcznych staraniach wróciła do zawodu nauczyciela. W 1965 roku obroniła doktorat na Uniwersytecie Gdańskim i pracowała tam jako adiunkt. Po habilitacji przeniosła się do rodzinnego Torunia, gdzie podjęła pracę w Instytucie Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. W 1995 roku została mianowana profesorem nauk humanistycznych.
Autorką książki Cichociemna jest Katarzyna Minczykowska - historyk, archiwistka, wiceprezes Fundacji Generał Elżbiety Zawackiej.
Elżbieta Zawacka bez reszty poświęciła się ojczyźnie i sprawom społecznym. We wrześniu 1939 r. brała udział w obronie Lwowa, a w listopadzie została zaprzysiężonym żołnierzem Służby Zwycięstwu Polski i rozpoczęła pracę w konspiracji. Pod pseudonimem "Zelma" organizowała struktury śląskiej SZP-ZWZ. Od grudnia 1940 r. jako "Zo" służyła w Wydziale Łączności Zagranicznej KG ZWZ. Wielokrotnie przekraczała granice, przewożąc rozkazy, raporty, pieniądze i przygotowując trasy dla innych kurierów - swoich podwładnych. Zasłynęła z misji do Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie w 1943 r., z której powróciła do Polski jako cichociemna. Brała udział w Powstaniu Warszawskim, a po kapitulacji odbudowywała zerwaną łączność Kraju z Rządem Londyńskim. Po II wojnie światowej krótko działała w antykomunistycznym Zrzeszeniu Wolność i Niezawisłość, a następnie podjęła pracę w szkole. We wrześniu 1951 r. została aresztowana przez Służbę Bezpieczeństwa i po procesie skazana na 10 lat więzienia za szkodliwą działalność na rzecz państwa polskiego. Na wolność wyszła w lutym 1955 r. Po wielomiesięcznych staraniach wróciła do zawodu nauczyciela. W 1965 roku obroniła doktorat na Uniwersytecie Gdańskim i pracowała tam jako adiunkt. Po habilitacji przeniosła się do rodzinnego Torunia, gdzie podjęła pracę w Instytucie Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. W 1995 roku została mianowana profesorem nauk humanistycznych.
Autorką książki Cichociemna jest Katarzyna Minczykowska - historyk, archiwistka, wiceprezes Fundacji Generał Elżbiety Zawackiej.