Hubal major Henryk Dobrzański 1897-1940
Opis
Książka jest biografią majora Henryka Dobrzańskiego "Hubala".
Postawa patriotyczna majora Henryka Dobrzańskiego kształtowała się już w okresie nauki szkolnej, kiedy włączył się w działalność polskich Drużyn Strzeleckich. Gdy w 1914 roku wybuchła I wojna światowa, wstąpił do Legionów Polskich dzięki sfałszowaniu roku urodzeniu. Służbę pełnił w II Brygadzie Legionów w 2 Pułku ułanów. Na początku 1918 roku został skierowany do Szkoły Podchorążych II Brygady w Mamajesti. Nauki nie ukończył, ponieważ internowano go, gdy większość polskiego Korpusu Posiłkowego przebijała się pod Rarańczą przez front austriacki i połączyła z II Korpusem Polskim w Rosji.
Po ucieczce z internowania "Hubal" wziął udział w wojnie polsko-ukraińskiej o Lwów i w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie służył w szeregach 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich. Podczas kampanii wrześniowej major Dobrzański, jako zastępca dowódcy pułku, toczył walki z oddziałami obu najeźdźców wkraczających na terytorium Polski.
Po kapitulacji Warszawy "Hubal" skierował się w stronę Gór Świętokrzyskich z grupą około 50 żołnierzy. Utworzył jeden z pierwszych oddziałów partyzanckich II wojny światowej. Wspierany przez miejscową ludność prowadził wraz z oddziałem walkę z niemieckim okupantem, oczekując na ofensywę aliancką przeciwko III Rzeszy.
Henryk Dobrzański "Hubal" zginął w 30 kwietnia 1940 roku w czasie walki, zaskoczony przez Niemców w czasie biwaku w okolicach Opoczna. Hitlerowcy w zemście za jego dotychczasową działalność zmasakrowali jego ciało i pogrzebali je w nieznanym miejscu.
Postawa patriotyczna majora Henryka Dobrzańskiego kształtowała się już w okresie nauki szkolnej, kiedy włączył się w działalność polskich Drużyn Strzeleckich. Gdy w 1914 roku wybuchła I wojna światowa, wstąpił do Legionów Polskich dzięki sfałszowaniu roku urodzeniu. Służbę pełnił w II Brygadzie Legionów w 2 Pułku ułanów. Na początku 1918 roku został skierowany do Szkoły Podchorążych II Brygady w Mamajesti. Nauki nie ukończył, ponieważ internowano go, gdy większość polskiego Korpusu Posiłkowego przebijała się pod Rarańczą przez front austriacki i połączyła z II Korpusem Polskim w Rosji.
Po ucieczce z internowania "Hubal" wziął udział w wojnie polsko-ukraińskiej o Lwów i w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie służył w szeregach 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich. Podczas kampanii wrześniowej major Dobrzański, jako zastępca dowódcy pułku, toczył walki z oddziałami obu najeźdźców wkraczających na terytorium Polski.
Po kapitulacji Warszawy "Hubal" skierował się w stronę Gór Świętokrzyskich z grupą około 50 żołnierzy. Utworzył jeden z pierwszych oddziałów partyzanckich II wojny światowej. Wspierany przez miejscową ludność prowadził wraz z oddziałem walkę z niemieckim okupantem, oczekując na ofensywę aliancką przeciwko III Rzeszy.
Henryk Dobrzański "Hubal" zginął w 30 kwietnia 1940 roku w czasie walki, zaskoczony przez Niemców w czasie biwaku w okolicach Opoczna. Hitlerowcy w zemście za jego dotychczasową działalność zmasakrowali jego ciało i pogrzebali je w nieznanym miejscu.