Popioły pamięci

Te wiersze należą do gatunku najrzadszego: po jednokrotnej lekturze pozostają w pamięci. To kwestia niepowtarzalnej wyobraźni autora, zarówno językowej, jak i obrazowej. Ich świat odnosi się do sygnałów naszego wspólnego świata realnego, ich głos, ich ton jest wyrwany z indywidualnego snu, jakim śnimy ten świat. Budzimy się i widzimy płonącą żyrafę, jak na obrazie Salvadora Dali. Nie dowierzamy. Ale to m.in. Dali nauczył nas wierzyć w widzenie Niedorzecznego. "Mowa wysoka" i "gest sceniczny" wyszły dziś z mody. Poezja coraz bardziej zbliża się do języka potocznego. Ale autor nie przyjmuje tego do wiadomości i zupełnie świeżym głosem "głosi liturgię" liryki. Ten odwrót od "pospolitości" ma swój przejmujący sens w konfrontacji z narastającą trywialnością epoki; stanowi jakieś istotne, mentalnościowe i światopoglądowe memento. Takie odczytanie tych wierszy, mocno osadzonych w tradycji, czyni je świeżymi i zaskakującymi na tle współczesnej poezji.
Leszek Żuliński