Ład i wykluczenie. Cluny i społeczność chrześcijańska wobec herezji, judaizmu i islamu (1000-1150)
Opis
Monastycyzm tradycyjny, którego paradygmatem jest niewątpliwie Cluny, pojmuje wspólnotę monastyczną, jako społeczność doskonałych, ubogich i żyjących w czystości, oferującą schronienie ludziom ze świata. W XI i XII wieku schronienie to zaczyna cieszyć się tak wielkim uznaniem, że pod piórem Piotra Czcigodnego Ecclesia cluniacensis zaczyna zlewać się w jedno z "rzeczpospolitą chrześcijańskiego Kościoła". Wspólnota łączy cenobityzm i okazjonalną praktykę eremityzmu, kobietom proponuje rekluzję (Marcigny-sur-Loire), a w pobliżu "małego Rzymu" - Cluny, rozwija się cały świat korzystających z opieki: biednych, penitentów, pielgrzymów oraz, ogólniej, wszystkich wiernych, dbających o dobre zarządzanie pamięcią indywidualną i rodową. Właśnie ten model inkluzji - w jego kulminacyjnym punkcie, gdy piewcy wielkości Cluny, na przykład Piotr Czcigodny, identyfikują go z Ecclesia... chciałbym tutaj poddać analizie.
Dominique Iogna-Prat (ur. 1952), związany z Centre d'études médiévales w Auxerre oraz CNRF i uniwersytetem Paris I. W 1984 roku obronił pracę doktorską poświęconą źródłom hagiograficznym Żywotów św. Majolusa ("Agni immaculati"), której kontynuacją były studia nad kluniacką hagiografią oraz eklezjologią środowiska monastycznego, zwłaszcza Piotra Czcigodnego. Uwieńczeniem tego stała się wydana w 1998 książka Ordonner et exclure. W kolejnych latach rozszerzał swe pole badawcze w kierunku refleksji nad myślą i dziedzictwem późnokarolińskiego środowiska intelektualnego, stykiem eklezjologii i historii społecznej (La Maison Dieu. Une histoire monumentale de l`Église au Moyen Age), a także kwestiami pojmowania ładu społecznego i porządku hierarchicznego.
Dominique Iogna-Prat (ur. 1952), związany z Centre d'études médiévales w Auxerre oraz CNRF i uniwersytetem Paris I. W 1984 roku obronił pracę doktorską poświęconą źródłom hagiograficznym Żywotów św. Majolusa ("Agni immaculati"), której kontynuacją były studia nad kluniacką hagiografią oraz eklezjologią środowiska monastycznego, zwłaszcza Piotra Czcigodnego. Uwieńczeniem tego stała się wydana w 1998 książka Ordonner et exclure. W kolejnych latach rozszerzał swe pole badawcze w kierunku refleksji nad myślą i dziedzictwem późnokarolińskiego środowiska intelektualnego, stykiem eklezjologii i historii społecznej (La Maison Dieu. Une histoire monumentale de l`Église au Moyen Age), a także kwestiami pojmowania ładu społecznego i porządku hierarchicznego.