Mieczysław Gębarowicz 1893-1984
Opis
W dziejach polskiej humanistyki XX w. Mieczysław Gębarowicz zajmuje miejsce szczególne, żeby nie powiedzieć wyjątkowe.
Ten związany od młodości ze Lwowem badacz historii sztuki średniowiecznej, autor pierwszej polskiej jej syntezy, w okresie międzywojennym bezdyskusyjnie zaliczany do grona "najwybitniejszych polskich historyków sztuki", kustosz Muzeum im. Lubomirskich i profesor tytularny Uniwersytetu Jana Kazimierza, a w czasie II wojny światowej dyrektor Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, wreszcie członek czynny Polskiej Akademii Umiejętności, po zakończeniu wojny potrafił zrezygnować z perspektyw dalszej kariery i zdobytych tytułów naukowych, aby w imię wierności dla swoich ideałów i poczucia odpowiedzialności za los polskich skarbów kultury narodowej pozostać w radzieckim już Lwowie na stałe. Decyzja ta radykalnie zahamowała jego dalszą karierę zawodową, ale nie przerwała jego działalności naukowej, która skierowana na inne nieco tory nabrała całkowicie nowego wymiaru i znaczenia dla polskiej nauki. Gdy dodamy, że tę aktywność naukową prowadzoną w mocno niesprzyjających warunkach uzupełniał po 1939 r. nadzwyczaj efektywną pracą na rzecz ratowania polskich dóbr kultury i pomocą udzielaną we Lwowie polskim naukowcom, otrzymamy pełny, choć skrócony obraz jego zasług dla polskiej nauki.
Ten związany od młodości ze Lwowem badacz historii sztuki średniowiecznej, autor pierwszej polskiej jej syntezy, w okresie międzywojennym bezdyskusyjnie zaliczany do grona "najwybitniejszych polskich historyków sztuki", kustosz Muzeum im. Lubomirskich i profesor tytularny Uniwersytetu Jana Kazimierza, a w czasie II wojny światowej dyrektor Zakładu Narodowego im. Ossolińskich, wreszcie członek czynny Polskiej Akademii Umiejętności, po zakończeniu wojny potrafił zrezygnować z perspektyw dalszej kariery i zdobytych tytułów naukowych, aby w imię wierności dla swoich ideałów i poczucia odpowiedzialności za los polskich skarbów kultury narodowej pozostać w radzieckim już Lwowie na stałe. Decyzja ta radykalnie zahamowała jego dalszą karierę zawodową, ale nie przerwała jego działalności naukowej, która skierowana na inne nieco tory nabrała całkowicie nowego wymiaru i znaczenia dla polskiej nauki. Gdy dodamy, że tę aktywność naukową prowadzoną w mocno niesprzyjających warunkach uzupełniał po 1939 r. nadzwyczaj efektywną pracą na rzecz ratowania polskich dóbr kultury i pomocą udzielaną we Lwowie polskim naukowcom, otrzymamy pełny, choć skrócony obraz jego zasług dla polskiej nauki.