Lunarnik
Opis
Wiersze Tamary Hebes są krótkie, treściwe, trafiające w sedno, co podkreślają wyraźne puenty. To dobra, Różewiczowska szkoła. Także w warstwie ideowej, którą określa głęboko doznawany sceptycyzm i melancholijne doświadczenie rzeczywistości. To szary, Kafkowski świat, w którym podmiot jest kimś nieobecnym, wyobcowanym i samotnym.
Klimatem tomu “Lunarnik" rządzi przede wszystkim Weltschmerz, który zostaje nazwany w jednym z wierszy "popiołem istnienia". Podmiot "nie ma gdzie uciec, kiedy / sen śni sam siebie", zatem "żyje poza życiem", chce się wycofać i milczeć oraz pozostać na zawsze zapomnianym. Prześladuje go jakieś fatum i poczucie winy, a zdezintegrowany świat, na początku którego był bełkot, trafnie opisuje metafora "rozbitego lustra". To wyjątkowo paskudny przesąd, bo oznacza murowane siedem lat nieszczęścia.
Marek Czuku
Klimatem tomu “Lunarnik" rządzi przede wszystkim Weltschmerz, który zostaje nazwany w jednym z wierszy "popiołem istnienia". Podmiot "nie ma gdzie uciec, kiedy / sen śni sam siebie", zatem "żyje poza życiem", chce się wycofać i milczeć oraz pozostać na zawsze zapomnianym. Prześladuje go jakieś fatum i poczucie winy, a zdezintegrowany świat, na początku którego był bełkot, trafnie opisuje metafora "rozbitego lustra". To wyjątkowo paskudny przesąd, bo oznacza murowane siedem lat nieszczęścia.
Marek Czuku