Autoportret z kotami i palmą

W stosownym czasie słowa stracą znaczenie; zniknie potrzeba dotrzymywania przyrzeczeń i da się żyć i umierać bez wiary w zmartwychwstanie. Polubić bezruch i pustą butelkę. Kąt za szafą, nie pytając o nic, kolejny raz schowa mnie w sobie i wypuści na chwilę, gdy okaże się, że znowu zapomniałam zgasić lampę.Takim wstępem rozpoczyna zabawę ze słowem autorka wielu książek, poetka, Krystyna Bandera. To początek książki pod niezwykle frapującym tytułem Autoportret z kotami i palmą.Od zarania dziejów wierzono, że koty obdarzone są szczególną magiczną mocą. Właściciele kotów z pewnością w to nie wątpią. W dawnych kulturach czczone były jak bogowie przynależały do sfery sacrum, czasem utożsamiały ciemne i nieczyste siły. Koty uważano za powierników diabłów i czarownic, jak słynny kot Behemot z Mistrza i Małgorzaty.Od zawsze koty inspirowały też artystów, pomagały im w pracy, były pierwszymi odbiorcami i krytykami ich dzieł. Czy Krystyna Bandera, miłośniczka kotów, także słuchała podszeptów swoich pupilów przy pisaniu tej ciekawej książki - nie wiadomo.Wiadomo natomiast, że poetka jest też posiadaczką palmy, i to niejednej. A koty uwielbiają obgryzać listki tej rośliny, toteż autorka przyglądała się wielokrotnie, jak grzebią w ziemi lub zrzucając doniczki na podłogę. Te obserwacje mogły być inspiracją do wielu filozoficznych dywagacji i przemyśleń, które autorka ze swadą i humorem przelała na papier opisując po prostu swoje codzienne życie, setki spraw i problemów, okraszając je ciekawymi spostrzeżeniami. Książka składa się z krótkich miniaturowych opowiastek, dywagacji literackich będących opisem spraw codziennych.To dzisiaj dość rzadka, a zarazem ciekawa i ulotna forma uprawiania literatury, świadcząca w przypadku Krystyny Bandery o znakomitym warsztacie literackim, którym autorka wciąga czytelnika w swój świat. Zapraszam do lektury tej niezwykle intrygującej i ciekawej książki.