Smutne oczy
Opis
To co napisałam trudno jest zakwalifikować do gatunku literackiego. Będzie tu wspomnienie, refleksja, dialog duszy, głębokie własne przeżycie i "czucie" własnego dziecka, już dorosłego mężczyzny, który nigdy sam nie nazwie tego co odczuwa. Mój syn nie ma rodzeństwa, które by uczestniczyło w jego dorastaniu i zmaganiu się z chorobą. Nie będzie komu mu opowiedzieć, co czyniła matka od pierwszych chwil jego życia, by to życie było zdrowe i szczęśliwe. Ale nie zawsze wszystko jest w naszej mocy. Niech to wspomnienie dodaje siły w zmaganiu się z trudnościami życia dorosłego. To nie jest także usprawiedliwianie się przed, być może, nieefektywnym rehabilitowaniemn niepełnosprawnego dziecka. To jest nasze życie - codzienne zmaganie się z chorobą i związanymi z tym trudnościami.