Gajos
Opis
Tadeusz Łomnicki do Kazimierza Kutza, 1987 rok:
Gajos to jest wieeeelki aktor!!!
Przenikliwy, bogato ilustrowany portret wybitnego, niezwykle lubianego aktora, który już od debiutanckiej roli Janka w "Czterech Pancernych" cieszy się ogromną popularnością.
Książka pozwala prześledzić jego drogę osobistą i artystyczną, podejrzeć tajemnice warsztatu, dowiedzieć się, co myśli o swoim zawodzie, i przypomnieć sobie jego kreacje teatralne, filmowe i telewizyjne. To bardzo niezwykła opowieść. Elegancka i dyskretna. Wspaniałe, często niepublikowane dotąd zdjęcia i dokumenty stanowią niezwykłą ilustrację tej pięknej, niespotykanej dziś w literaturze biograficznej formy. W każdej roli przypominam Gajosa - powiedział w wywiadzie w 2001 roku jeden z najwybitniejszych i najbardziej lubianych, a zarazem najskromniejszych i najskrytszych polskich aktorów.
Chłopak z Zagłębia wszystko co osiągnął, zawdzięcza uporowi, pracy i wielkiemu talentowi. Od ponad pięćdziesięciu lat wszyscy chcą go oglądać więc każdy chce z nim pracować. I podziwiać kolejne role na deskach teatrów, w kinie, telewizji i na estradach.
Kreacja Gajosa jest, bez przesady, rewelacją.
Jan Józef Szczepański "Tygodnik Powszechny" 1977
Gajos (zupełnie inny niż w Czterech pancernych) gra, można powiedzieć, ponad stan filmu.
Tadeusz Sobolewski, "Film" 1977
To właśnie pokazał Janusz Gajos w roli, która jest uwieńczeniem wszystkich jego dotychczasowych sukcesów.
Grzegorz Sinko, "Teatr" 1988
Znowu Gajos - cóż za wspaniały czas przeżywa ten aktor.
Jacek Sieradzki, "Polityka" 1990
Olga Lipińska
Mało o sobie mówi, nie pcha się nigdy na pierwszy plan, ale pracuje fantastycznie.
To już nawet nie wirtuozeria. To magia.
Janusz R. Kowalczyk "Rzeczpospolita" 2004
Jerzy Pilch w wywiadzie dla "Kuriera Wydawnictwa Literackiego" 2002
Gajos pochodzi niestety z małej kinematografii [...], a jest aktorem, który powinien grać o najwyższe stawki kinematografii światowej.
Elżbieta Baniewicz jest krytykiem teatralnym i autorką książek o Kazimierzu Kutzu, Erwinie Axerze, Annie Dymnej oraz esejów o polskim teatrze. Od 1972 roku publikowała m.in. w "Teatrze", "Kulturze", "Theâtre en Pologne".
Od 1990 roku pracuje w miesięczniku "Twórczość". Współpracuje też z zagranicznymi pismami o sztuce.
Gajos to jest wieeeelki aktor!!!
Przenikliwy, bogato ilustrowany portret wybitnego, niezwykle lubianego aktora, który już od debiutanckiej roli Janka w "Czterech Pancernych" cieszy się ogromną popularnością.
Książka pozwala prześledzić jego drogę osobistą i artystyczną, podejrzeć tajemnice warsztatu, dowiedzieć się, co myśli o swoim zawodzie, i przypomnieć sobie jego kreacje teatralne, filmowe i telewizyjne. To bardzo niezwykła opowieść. Elegancka i dyskretna. Wspaniałe, często niepublikowane dotąd zdjęcia i dokumenty stanowią niezwykłą ilustrację tej pięknej, niespotykanej dziś w literaturze biograficznej formy. W każdej roli przypominam Gajosa - powiedział w wywiadzie w 2001 roku jeden z najwybitniejszych i najbardziej lubianych, a zarazem najskromniejszych i najskrytszych polskich aktorów.
Chłopak z Zagłębia wszystko co osiągnął, zawdzięcza uporowi, pracy i wielkiemu talentowi. Od ponad pięćdziesięciu lat wszyscy chcą go oglądać więc każdy chce z nim pracować. I podziwiać kolejne role na deskach teatrów, w kinie, telewizji i na estradach.
Kreacja Gajosa jest, bez przesady, rewelacją.
Jan Józef Szczepański "Tygodnik Powszechny" 1977
Gajos (zupełnie inny niż w Czterech pancernych) gra, można powiedzieć, ponad stan filmu.
Tadeusz Sobolewski, "Film" 1977
To właśnie pokazał Janusz Gajos w roli, która jest uwieńczeniem wszystkich jego dotychczasowych sukcesów.
Grzegorz Sinko, "Teatr" 1988
Znowu Gajos - cóż za wspaniały czas przeżywa ten aktor.
Jacek Sieradzki, "Polityka" 1990
Olga Lipińska
Mało o sobie mówi, nie pcha się nigdy na pierwszy plan, ale pracuje fantastycznie.
To już nawet nie wirtuozeria. To magia.
Janusz R. Kowalczyk "Rzeczpospolita" 2004
Jerzy Pilch w wywiadzie dla "Kuriera Wydawnictwa Literackiego" 2002
Gajos pochodzi niestety z małej kinematografii [...], a jest aktorem, który powinien grać o najwyższe stawki kinematografii światowej.
Elżbieta Baniewicz jest krytykiem teatralnym i autorką książek o Kazimierzu Kutzu, Erwinie Axerze, Annie Dymnej oraz esejów o polskim teatrze. Od 1972 roku publikowała m.in. w "Teatrze", "Kulturze", "Theâtre en Pologne".
Od 1990 roku pracuje w miesięczniku "Twórczość". Współpracuje też z zagranicznymi pismami o sztuce.