Bajki, nie da się ukryć - niezbyt grzeczne

Śmiech dzieci jest cudem. Zawsze szczery, zawsze głośny, spontaniczny. Chwile jakie pamiętać będę do końca, to na pewno te, kiedy razem z Olą leżałyśmy w różowej pościeli łóżeczka umiejscowionego w różowym pokoju, w różowych piżamach oczywiście. Na dwie, przynajmniej jedna takowa była. O drugiej - mojej - wypowiadać mi się nie wypada, w końcu to bajka dla dzieci ... i opowiadałyśmy bajki. To znaczy ja opowiadałam, Ola słuchała i odwdzięczała się cudem. W każdej opowiastce główną postacią była Ona. Tak. Moja Ola. A żeby nie było zbyt nudno, w przygodach towarzyszyli jej przyjaciele: Gandalf - dziad stary i surykatki: Zdzisek i Tadek. Skojarzenia Gandalfa z "tym" z "Władcy pierścienia" poniekąd są słuszne. Gandalf wygląda podobnie. Na tym podobieństwa się jednak kończą. Co się zaś tyczy Tadka i Zdziska, to żadna z nas nie wie skąd się wzięli. Chyba z Disney'a. Bajki, jakie przeczytacie są inne. Są z pieprzykiem i to chyba nie najlepiej. Cóż, nie mam wprawy w ich pisaniu. Żeby nie było aż tak źle, niektóre mają coś na kształt morału. A każda ma coś, dla czego powstała. Na każdej Ola się śmieje. Ze wstępu