Nowe miasto nowych ludzi. Mitologie nowohuckie

Nowa Huta, choć oficjalnie liczy zaledwie nieco ponad 60 lat, należy do najbardziej wyrazistych i bogatych semantycznie przestrzeni Krakowa. Obecnie, gdy minęły już ponad dwie dekady od oficjalnego końca PRL, jest wciąż intrygującym tematem dyskursu publicznego w jego wielu różnych wymiarach, podobnie jak wówczas, gdy powoływano ją do życia jako modelowe miasto socjalizmu i miejsce akcji wielkiej opowieści o budowie Nowego Jutra. Kategoria wyobraźni społecznej, wybrana tu jako podstawowy punkt odniesienia, nie tylko pozwala rozpoznać zestaw najważniejszych znaków, symboli i mitów, za pomocą których był (i jest) konstruowany obraz dzielnicy, ale także zwraca uwagę na sposób i skutek ich użycia, nie unikając równocześnie fundamentalnego, choć często niewygodnego pytania o przyczyny ich akceptacji, modyfikacji bądź też odrzucenia.