Herbert-Hermes. Konteksty nowoczesności w esejach, dramatach i wierszach Zbigniewa Herberta
Opis
Konteksty nowoczesności - ich odkrywanie, odczytywanie, ale chyba przede wszystkim komentowanie na marginesach lektury esejów, dramatów i wierszy Zbigniewa Herberta - oto wyzwanie, jakie stawia sobie ta książka. Nie odpowiada na nie wprost, za to z niezwykłą świeżością spojrzenia...
Niniejszy korpus komentarzy nie ma ambicji stworzenia pełnej analizy, przeciwnie, Autor przywołuje pojedyncze dzieła egzemplarycznie, a towarzystwo dobiera im arbitralnie, komponując w ten sposób osobisty traktat - zarazem portret duchowy osoby i obraz otaczającej ją formacji kulturowej - nie tyle o Herbercie, ile raczej przy Herbercie pisany. Poszczególne części książki mają więc różną naturę i różnych używają języków: literackim dygresjom towarzyszą drobiazgowe analizy, egzegeza filozoficzna sąsiaduje z filologiczną interpretacją. Autor doprowadza do spotkań Herberta z poetami: Hugonem von Hofmannsthalem i Paulem Celanem, z filozofami: Fryderykiem Nietzschem i Zygmuntem Freudem, z Platonem i Sokratesem. W tle odczytań utworów twórcy Pana Cogito pojawiają się wątki tak różne, jak ezoteryczny estetyzm ze szkoły Johna Ruskina i hermetyczny neoplatonizm Marsilia Ficina, ontologia Martina Heideggera, poetologia Hansa-Georga Gadamera i antropologia filozofów dialogu, znajdziemy tu opis agonu z Czesławem Miłoszem, nawiązania do nowoczesnej kabalistyki Gershoma Scholema i do orfickich źródeł myśli Plotyna, a na koniec brawurowe studium przekładu. Książka Artura Grabowskiego jawi się zatem jako kontynuacja tematów zawartych w jego poprzednich zbiorach eseistycznych - "Klatka z widokiem" i "Uzmysłowienia "- które wyznaczają granice obszaru zainteresowań badacza, konsekwentnie czytającego literaturę nowoczesną równolegle z towarzyszącą jej refleksją teoretyczną, filozoficzną i religijną. Jeśli zatem opublikowaną przed laty rozprawą "Wiersz - forma i sens" Autor zainicjował poszukiwanie w dziele literackim swoistej "formy duchowości", badając arche nowoczesnego wiersza, to tym razem wskazuje na jego horyzonty...
Niniejszy korpus komentarzy nie ma ambicji stworzenia pełnej analizy, przeciwnie, Autor przywołuje pojedyncze dzieła egzemplarycznie, a towarzystwo dobiera im arbitralnie, komponując w ten sposób osobisty traktat - zarazem portret duchowy osoby i obraz otaczającej ją formacji kulturowej - nie tyle o Herbercie, ile raczej przy Herbercie pisany. Poszczególne części książki mają więc różną naturę i różnych używają języków: literackim dygresjom towarzyszą drobiazgowe analizy, egzegeza filozoficzna sąsiaduje z filologiczną interpretacją. Autor doprowadza do spotkań Herberta z poetami: Hugonem von Hofmannsthalem i Paulem Celanem, z filozofami: Fryderykiem Nietzschem i Zygmuntem Freudem, z Platonem i Sokratesem. W tle odczytań utworów twórcy Pana Cogito pojawiają się wątki tak różne, jak ezoteryczny estetyzm ze szkoły Johna Ruskina i hermetyczny neoplatonizm Marsilia Ficina, ontologia Martina Heideggera, poetologia Hansa-Georga Gadamera i antropologia filozofów dialogu, znajdziemy tu opis agonu z Czesławem Miłoszem, nawiązania do nowoczesnej kabalistyki Gershoma Scholema i do orfickich źródeł myśli Plotyna, a na koniec brawurowe studium przekładu. Książka Artura Grabowskiego jawi się zatem jako kontynuacja tematów zawartych w jego poprzednich zbiorach eseistycznych - "Klatka z widokiem" i "Uzmysłowienia "- które wyznaczają granice obszaru zainteresowań badacza, konsekwentnie czytającego literaturę nowoczesną równolegle z towarzyszącą jej refleksją teoretyczną, filozoficzną i religijną. Jeśli zatem opublikowaną przed laty rozprawą "Wiersz - forma i sens" Autor zainicjował poszukiwanie w dziele literackim swoistej "formy duchowości", badając arche nowoczesnego wiersza, to tym razem wskazuje na jego horyzonty...