Kuba i Afryka -sojusz dla rewolucji

Tematem niniejszej książki są stosunki Kuby i Afryki w latach 1959-2005. Główną tezą pracy jest stwierdzenie, że stosunki kubańsko-afrykańskie przeszły po 1959 r. głęboką ewolucję - od idealistycznej wizji światowej rewolucji narodów postkolonialnych do współpracy opartej na poszanowaniu różnic i wzajemnych interesów. Przez długie lata Kuba poświęcała życie swoich obywateli i przeznaczała ogromne ilości środków materialnych walcząc w afrykańskich wojnach, praktycznie nie zyskując nic w zamian. Pod koniec lat 80. Hawana - zarówno z przyczyn wewnętrznych, jak i zewnętrznych - została zmuszona do wycofania swoich wojsk z Czarnego Lądu. Jednak wcześniejsze zaangażowanie Hawany w Afryce procentuje do dziś, o czym świadczą niezwykle serdeczne i przyjazne stosunki z krajami afrykańskimi. Relacje kubańsko-afrykańskie można obecnie rozpatrywać także w szerszym kontekście współpracy krajów Południa. Można więc stwierdzić, że wcześniejsza obecność wojskowa Kuby w Afryce przekłada się współcześnie na bliską kooperację na różnego rodzaju forach międzynarodowych.