Zarys filozofii greckiej

Na książkę tę składają się trzy prace: "Zarys filozofii greckiej (Od Talesa do Platona)" (1971), "Arystoteles, Pirron i Plotyn" (1974), "Stoicyzm" (1977). Skomponowany w ten sposób zbiór tekstów obejmuje całą obszerna dziedzinę filozofii greckiej, od Talesa do Plotyna, dając jej całościowy przekrój ujęty w powstałej w różnych okresach życia, w miarę upływu lat wzbogacanej i poszerzanej, lecz koherentnej autorskiej wizji historyka filozofii. Synteza ta wychodzi poza pewien standard tematyczny i pole zainteresowań należące do kanonicznego obszaru historii filozofii, albowiem - w przeciwieństwie do powszechnie stosowanej metody - Krokiewicz nie przeciwstawia w niej racjonalnego myślenia filozoficznego mitycznemu myśleniu przedfilozoficznemu - całościowym spojrzeniem obejmuje całość dziejów ducha starożytności, nie dbając o pedantyczne podziały i małostkowe rozróżnienia na poszczególne dyscypliny wiedzy. Filozofię grecką ujmuje autor jako "umiejętność czy sztukę podobną do literatury pięknej, malarstwa, muzyki czy rzeźby - sztukę tworzenia inteligentnych domysłów o rzeczywistości ostatecznej". Autor w sposób dyskretny, lecz wyraźny ignoruje te - scjentystyczne - sposoby rozumienia filozofii w ogóle, starożytnej zaś przede wszystkim, które chcą w niej widzieć po prostu sumę nauk czy ich - podniesienie na wyższy poziom - przetworzenie. W tej wizji filozofii starożytnej dochodzi do głosu intuicja, ostatecznie górująca nad dialektyką oraz zrodzone z empatycznego wczuwania się w przedmiot rozważań techniki poznania bliższe przeżyciu niż racjonalnemu dyskursowi - dotyczy to nie tylko ekstatycznych uniesień Plotyna i poetyckich wzlotów Platona, lecz także Arystotelesowskiej wizji intelektu czynnego, nieśmiertelności i teorii szczęścia, czyli etyki. Aporie Arystotelesa z "boskim" intelektem - aporie, z którymi przez wieki zmagali się filozofowie, Krokiewicz spróbował przezwyciężyć za pomocą kategorii interpretacyjnej określanej przez siebie mianem "nadświadomości".