Kiedy jaszczury śpiewają

Nazywała się Aida i powiedziała, że musiała opuścić góry z powodu grzechu matki. Obie żyły w jednej z tych wiosek, które walczyły o zachowanie tradycji. Walczyły przeciw chrześcijaństwu, owej mieszance czarów i zwyczajów przyniesionej przez białych. (...) Kościół stał w ruinie. Trzymano w nim zwierzęta, które miały być złożone w ofierze podczas tesguinady. Słońce tego dnia powoli chyliło się ku zachodowi. Na płonącym horyzoncie rysowały się tylko sylwetki dwóch biegaczy, którym udało się przeżyć. Wrzawa rosła, w miarę jak zbliżali się do wioski. Aida niemal czuła, jak ziemia drży pod ich bosymi stopami. (...) Minął rok od czasu, gdy jej ojciec zginął w takich zawodach. Widziała, jak runął w przepaść na ostatnim zboczu. Jak długo koziołkował i toczył się w dół, aż w końcu pękła mu czaszka. Tam go zostawili, by pożarły go sępy i żeby góra nie domagała się już więcej ofiar.